Ik en mijn tassen – Avonturen in 16 uur treinreizen

20.09.2012
Het is spits, een afgeladen perron en een volgestampte trein. Het moment dat de asociale reiziger het beste tot uiting komt. Hij neemt bij voorkeur 4 plekken in beslag maar neemt soms ook genoegen met een magere 2 plekken. Vraag vooral niet of je op de stoel er naast mag gaan zitten want dan krijg je de wind van voren.

Ik geef het toe, ook ik heb het liefst een stoel naast mij waar ik mijn zware tassen op kan plaatsen. Iedere dag sjouw ik minimaal 8 kilo aan bagage met mij mee naar Maastricht. Een laptop, wetboek, theorieboek, aantekeningen, 2 flesjes water, proviand bestaande uit minimaal 3 boterhammen en een appel en last but not least een thermobeker met thee. Niet alleen vind ik het zonde om mijn tassen op de grond te zetten, ik gebruik immers uit fashion oogpunt geen standaard schooltassen, maar ook uit een praktisch en veilig oogpunt heb ik ze graag naast me staan. Echter bezit ik dan wel weer dusdanige normen en waarden dat zodra ik zie dat we een afgeladen perron naderen, ik de tassen keurig onder mijn stoel plaats. Maar helaas merk ik steeds vaker dat ik hierin alleen sta. En dan met de nadruk op sta, want in de maand dat ik inmiddels heen en weer pendel tussen Amsterdam en Maastricht heb ik nu al zeker 5 keer van Maastricht tot Den-Bosch moeten staan, een ritje van toch al snel 1,5 uur.

Een steeds groter wordende groep laat zijn tas namelijk gewoon staan, vragende blikken of een vriendelijk verzoek worden afgestraft met een tirade van scheldwoorden en nog nauwelijks beantwoord met een ‘maar natuurlijk’.

Een specifieke groep die dit asociale gedrag vertoont is niet aan te wijzen en de ervaring leert dat het van studenten tot ouderen gaat. Met name op maandag en vrijdag zijn het de studenten de trein volstouwen met grote tassen en koffers waarmee ze reizen tussen hun ouderlijk huis en hun studentenkamer. Door de weeks zijn het juist de, wat ik noem, ouderen die bij voorkeur zo ruim mogelijk zitten en de tassen van C&A.

In Engeland is deze asociale reiziger een halt toegeroepen door een streng controle beleid en een systeem dat inhoudt dat 2 bezette plekken ook 2 keer betalen betekent. Of een dergelijk systeem ook in Nederland afdoende effectief zou zijn vraag ik mij echter af. Mijn persoonlijke indruk is dat de Nederlandse conducteur te angstig is om dergelijke reizigers aan te spreken.

Old fashion of niet, in oude treinen waren nog bagage rekken te vinden alwaar reizigers hun bagage in konden plaatsen. En waar in de sprinters de toiletten zijn wegbezuinigd zijn in de moderne intercity’s de bagage rekken verdwenen. 

Omdat we moeten roeien met de riemen die we hebben, met name in deze economische tijden, lijkt het mij dan ook het beste als iedere treinreiziger dus gewoon iets socialer wordt en ook aan de andere reizigers denkt! 

Volgende post

0 reacties

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.