Op uitzend survivaljacht – De avonturen van een pas afgestudeerde baanzoeker – Part 1

28.11.2012

Afstuderen is één, maar er moet ook huur worden betaald en dus moest ik er aan geloven, op zoek naar een baan. Mijn moeder kwam met het geniale idee om op uitzend survival jacht te gaan. 

Foto

Wat doe je aan naar een uitzendbureau? Ga je netjes, ga je casual chique of ga je gewoon casual? Na uren voor de spiegel te hebben gestaan ging ik in een mantelpakje de deur uit onder het motto beter over dressed dan under dressed. Gewapend met een pakket visitekaartjes en een stapel CV’s ging ik op weg naar het eerste uitzendbureau.

Daar was ik dan, voor de deur bij uitzendbureau A, met lood in mijn schoenen stapte ik naar binnen en legde ik mijn situatie voor aan de persoon die ik het eerste zag. Nadat ik was uitgepraat en mijn elevator pitch had gehouden, die ik op de fiets nog eens had doorgenomen, bleek bureau A geen functies voor mij te hebben, daarvoor was ik ‘te hoog opgeleid’. Gedesillusioneerd en teleurgesteld liep ik de deur uit en ging ik op weg naar uitzendbureau B.

Uitzendbureau B was speciaal voor net afgestudeerde studenten dus met wat meer zekerheid dat ze iets zouden hebben stapte ik vol goede moed het kantoor binnen. Mijn beeld van een uitzendbureau voor pas afgestudeerde was jong, dynamisch en modern, het tegengestelde was echter het geval. Na het binnen lopen werd ik aangekeken door 3 vrouwen met de zelfde leeftijd als mijn moeder en zeker 2 andere met de leeftijd van mijn oma. Na even te moeten wachten, ze hadden namelijk thee pauze, was ik aan de beurt. Ook bij bureau B hield ik mijn verhaal en bijbehorende elevator pitch en dit keer dacht ik er ook aan mijn visitekaartje af te geven. Dit keer groeide de animo tijdens mijn verhaal en toen ik klaar was stond het gehele kantoor, gewapend met kopjes thee om me heen. Dit was een goed teken dacht ik zo, ik had mijn verhaal zo wervend verteld dat iedereen was gekomen en ze nu vast met allerlei banen op de proppen zouden komen! Dus toen ik stond te wachten op de ene nog leukere baan dan de ander begonnen ze over Arnie, ‘Hoe is hij nu als baas’, ‘Is hij leuk in het echt?’, ‘Zie je dan veel bekende mensen?’. Goed, na een jaartje Eyeworks was ik er inmiddels wel aan gewend dat het blijkbaar heel interessant was om bij de ‘TV’ zoals men dat noemt te hebben gewerkt. Na het rustig en geduldig beantwoorden van hun vragen stond ik nog steeds met veel goede hoop te wachten op al die leuke banen. Helaas bleek hun interesse in Arnie groter dan in mij als werknemer, want juridische functies? Nee die kwamen daar nooit binnen…..

Goed, bij de een was ik dus te hoog opgeleid en bij de ander kwamen nooit juridische vacatures binnen…. Dan maar op weg naar bureau nummer C. Bij bureau C kwam ik niet alleen figuurlijk binnenvallen maar ook letterlijk, de drempel was hoger dan ik had ingeschat. Hoewel ik er bijna zeker van was dat niemand het had gezien, was het niet de binnenkomer waar ik op had gehoopt. Gelukkig stond er een lange tafel met veel tijdschriften waardoor ik mijn binnenkomer even kon vergeten. Toen ik na een tijdje aan de beurt was mijn CV te presenteren merkte ik ook hier dat mijn stage bij Eyeworks de nodige aandacht trok, nu maar hopen dat dit hier niet tegen me zou gaan werken. Met mijn CV in haar hand liep de receptioniste naar achter alwaar ik haar met een jongen hoorde praten, die ik hoorde zeggen ‘Nee, daar heb ik niets voor hoor’ en opnieuw zakte de moed weg in mijn schoenen. Gelukkig was er iemand anders die ik niet lang daarna hoorde zeggen ‘Ik kan altijd kijken of ik iets voor haar heb’. Terwijl de moed uit mijn schoenen langzaam omhoog kroop mocht ik een afspraak maken voor een intake gesprek en hoorde ik dat er wellicht best mogelijkheden waren met mijn CV, Pfjuuw, een hele opluchting! Nu natuurlijk nog maar wel even afwachten wat het intakegesprek gaat opleveren………

Na het bezoek aan uitzendbureau C was het al weer bijna 17:00 uur, een hele dag en 3 uitzendbureaus verder en nog geen uitzicht op een baan. De goede moed en enthousiasme waarmee ik vanmorgen begon was ver te zoeken omdat ik besefte dat dit niet de eerste en laatste survivaltocht zou gaan worden….


Vorige post Volgende post

0 reacties

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.