Een verhaal over Pesten

20.07.2013
“Een onderwijzeres in New York onderwees haar klas over de gevolgen van pesten. Ze gaf hen de volgende opdracht. Ze gaf alle kinderen in de klas een stuk papier en zei hen het te verfomfaaien, het te verkreukelen, er een prop van te maken, het op de grond te gooien en er op te stampen. Kortom er echt een puinhoop van te maken, maar het niet te verscheuren. De kinderen vonden dat wel een leuke opdracht en deden hun best het blad zo veel mogelijk te verkreukelen. Toen kregen ze de opdracht om het papier voorzichtig weer open te vouwen, zodat het niet scheurde en het weer glad te strijken. Ze liet hen zien hoe vol littekens en vuil het papier was geworden. Toen zei ze de de klas dat ze het papier moesten zeggen dat het hen speet dat ze het zo verkreukeld hadden. Maar hoe vaak ze ook zeiden dat het hen speet en hoe ze hun best ook deden om de kreukels weer uit het papier te halen, het lukte hen niet om het blad in de vorige gladde staat terug te krijgen. Ze wees haar leerlingen op alle littekens die ze achterlieten. En dat die littekens nooit meer zullen verdwijnen, hoe hard ze ook probeerden ze te repareren. Dat is wat er gebeurt als een kind een ander kind pest. Je kan zeggen dat het je spijt, je kan proberen het weer goed te maken, maar de littekens zijn er en die blijven. Mensen van 80 kunnen nu nog navertellen hoe ze op de lagere school gepest werden. De kreukels gingen er niet meer uit. De gezichten van de kinderen in de klas vertelden haar dat haar boodschap was overgekomen.”

Eigenlijk zegt dit verhaal alles en telkens als ik dit verhaal lees krijg ik kippenvel.

Ook ik ben gepest en dat heeft verregaande consequenties voor mij gehad en nog steeds heeft het invloed op mijn dagelijks leven.

Zelf werd ik gepest met mijn gewicht, ik zou dik zijn, ze noemde me bolle, dikke en het ging van kwaad tot erger. De leraren zeiden het niet te zien en een enkeling deed zelfs mee. Leerlingen die er op aan werden gesproken zeiden dat het allemaal een grapje was en dat ik het me niet zo moest aantrekken. Maar de schooldagen gingen voorbij, de grapjes gingen door, werden erger en zelfs bedreigingen kwamen langs. Naar school gaan was voor mij een ramp en iedere middag kwam ik huilend thuis.
Uiteindelijk was de maat vol en besloot ik in overleg met mijn ouders om over te stappen naar een andere middelbare school. Voor ik deze overstap maakte besloot ik in gesprek te gaan met de rector, ik wilde voorkomen dat andere het zelfde zouden moeten doormaken. Het gesprek was verre van constructief, de letterlijke woorden van de rector waren: ‘Je vraagt er zelf om dat je gepest wordt’. De rector was er dan ook van overtuigd dat ik op mijn nieuwe school ook zou worden gepest. Hij heeft ongelijk gekregen, gelukkig!

Wat er allemaal is gebeurd is heel persoonlijk en hoewel ik het inmiddels een plekje heb gegeven steekt het soms toch ineens de kop op. Je kunt het vergelijken met een litteken dat ineens begint te branden. 

Veel mensen doen kwetsende uitspraken af als een grapje, het was niet zo bedoelt en je moet het vooral niet zo serieus nemen. Vaak wordt vergeten dat een grapje niet altijd grappig is en ook wel eens mensen kan kwetsen. Meestal hebben mensen zelf niet eens door dat ze iemand kwetsen.

Toen ik een tijd terug erg was afgevallen kreeg ik compliment op compliment. Dat soort complimenten zijn nog eens extra vleiend als je ze krijgt van iemand die je 10 jaar geleden nog pestte.  Door het pesten dacht ik werkelijk waar dat ik met mijn maatje 36 dik was! En als het aantal complimenten over je figuur per kilo dat je afvalt toeneemt, dan ligt het gevaar van doorslaan op de loer.
En dus hoewel het al meer dan 10 jaar geleden is dat het pesten begon, blijft het een gevoelig punt. Zo kunnen opmerkingen als: ‘Goh het is je wel aan te zien dat je het eten lekker vond op vakantie’ of ‘Jeejtje wat zie je er goed uit, ben je aangekomen?’mij heel erg kwetsen terwijl de persoon die de opmerking plaatst zich van geen kwaad bewust is. Nu kan ik een opmerking vaak ook nog wel handelen, maar laatst bevond ik mij bijvoorbeeld in een situatie waarin dit grapje volledig werd uitgemolken en dan wordt relativeren heel moeilijk. Natuurlijk weet ik dat ik niet dik ben maar door bepaalde opmerkingen zijn het toch de littekens weer die beginnen te branden en gloeien en soms zelfs openspringen. Daarbij hangt het natuurlijk ook nog af van wie het zeggen, is het je familie of een onbekende?

Jullie het besef bijbrengen dat je iemand niet bewust moet pesten of kwetsen is volgens mij overbodig, dat weet iedereen. Maar ik hoop met dit verhaal mensen een heel klein beetje te laten realiseren dat, ook al bedoel je sommige dingen niet kwetsend het wel zo over kan komen.

Vorige post Volgende post

0 reacties

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.