Running Amsterdam: Where is your Smile?

23.07.2013
Afgelopen zaterdag ging ik weer vroeg uit te veren en liep ik maar liefst 12,5 Km. Na een bewogen week de ideale manier om mijn hoofd weer even leeg te maken en fris en fruitig aan het weekend te beginnen. Met vrolijke deuntjes in mijn oren loop ik langs de Amstel en begroet ik iedere collega loper met een vriendelijke glimlach, welke tot mijn verbazing niet of nauwelijks wordt beantwoord. 
Persoonlijk dacht ik altijd dat er een soort ongeschreven hardlopers regel was dat je elkaar een knikje of glimlach geeft op het moment van passeren. Als nieuweling in de wereld van hardlopers wilde ik dan ook niet gelijk buiten de boot vallen en hou ik me aan deze ongeschreven regel. En ook al zou het geen regel zijn zou het, wat is er mis met een vriendelijk gebaar?

Maar blijkbaar heb ik het helemaal bij het verkeerde eind, want ieder lachje of knikje blijft onbeantwoord. Sterker nog, men kijkt snel weg, kijkt me boos aan of doet een stapje harder.

Nu ben ik mij er van bewust dat ik tijdens het hardlopen er niet op mijn aantrekkelijkst uit zie en dat mijn hoofd de kleur van een tomaat aan neemt. Maar is dat een reden om mijn vriendelijke gebaar te negeren?

Dus voor alle lopers in Amsterdam, ik zwicht niet voor jullie, ik ga gewoon door met het geven van een glimlach en een knikje en misschien ooit, glimlachen jullie dan wel terug! 

Vorige post Volgende post

0 reacties

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.