De ongeplande Dam tot Dam loop

21.08.2013
Vorige week blogde ik over mijn idee om afgelopen zondag 20 kilometer te gaan lopen. Dit plan had ik opgevat nog voor ik mijn tenen ging decoreren met blaren tijdens mijn korte run op vrijdagavond. Op advies van dokter mama hield ik zondag rust, maar echt goed voelde dat niet. Daarbij kwam nog eens dat ik van allerlei kanten de afgelopen weken te horen kreeg dat ze er niet al te veel vertrouwen in hadden dat ik de Dam tot Dam succesvol uit zou gaan lopen en om het over de halve marathon nog maar niet te hebben. Van al die twijfels ging ik zelf ook twijfelen, kan ik het wel, ga ik het wel halen?
Gisteravond besloot ik in ieder geval te gaan rennen. Omdat ik op een volle maag niet vooruit te branden ben, at ik in de trein van kantoor naar huis een banaan en ging ik direct van start. Ik stelde mijn Nike running app in op 6 kilometer, dat moest ik zeker gaan lopen, maar stiekem hoopte ik op een runners high waardoor ik misschien wel 10 zou kaan lopen.

De hoop op een runners high vervloog echter al na een kilometertje of 2,5. Mijn linker enkel begon pijn te doen en ook de nog in groten getale aanwezige blaren voelde ik bij iedere stap. Ik begon mezelf af te vragen of ik die 6 überhaubt wel zou gaan halen en de moed zakte in mijn schoenen bij het idee dat ik over een maand 16 kilometer zou moeten gaan lopen. Ik besloot karakter te tonen en door te gaan, opgeven is immers voor watjes toch? Ik beet stevig op mijn kiezen en liep door, iets wat mijn enkel absoluut niet waardeerde.

Eenmaal voorbij het Amstel Hotel begon ik mijn blaren en enkel steeds minder te voelen, alsof er een behoorlijke stoot pijnstillers in mijn linkerbeen was gespoten. Inmiddels was ik bijna op 6 kilometer en naar huis lopen zou de eindstand op 6,5 kilometer hebben gebracht. Maar het kriebelde, vrijdag liep ik al niet langs Carre en zou ik vandaag ook weer eerder rechtsaf slaan om naar huis te gaan? [Carre is mijn heilige plek in Amsterdam, ik ren eigenlijk nooit zonder langs Carre te gaan] Nee, ik besloot in ieder geval langs Carre te lopen, zo ver was dat nu ook niet meer. Eenmaal bij Carre was ik vergeten dat ik pijn had en besloot ik best nog wel even verder te kunnen lopen, iedere keer stelde ik mezelf een nieuw doel en ik besloot uiteindelijk 10 kilometer te gaan lopen. Maar het leek wel alsof ik een spelletje speelde met mezelf, in plaats van de richting van mijn huis op te lopen en na 8,5 km ging ik er steeds verder vanaf.

En toen, bij 10 kilometer zag ik hem, de IJtunnel, de tunnel waar ik tijdens de Dam tot Dam loop onder door ga lopen. Bij het zien van de tunnel besloot ik iedereen te gaan bewijzen dat ik het wel degelijk kan en dat ze ongelijk hebben en dus plakte ik nog een slordige 6 kilometer aan mijn run.

De laatste kilometer liep ik in het Oosterpark en met de finish in zicht begon ik honger en dorst te krijgen. Het was inmiddels half 9 en ik had na de lunch alleen een banaantje gegeten. Toen mijn Nike App me vertelde dat ik de 16 kilometer had volbracht, was ik niet alleen heel blij en trots maar ook uitgehongerd. 

Na het eten belde ik trots mijn ouders en vriend die alleen erg trots op me waren, maar ook wel een beetje verbaasd waren dat ik spontaan had bedacht dit even te gaan doen. Eerlijk gezegd wist ik wel dat ik het kon, maar ben ik toch wel heel trots dat ik dat even op een maandagavond heb kunnen laten zien ;). 
Vorige post Volgende post

0 reacties

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.