Running Amsterdam: Where is your smile part 2

29.09.2013
Al eerder deelde ik mijn verbazing over alle norse Amsterdamse hardlopers. Mede doordat ik mijn artikel deelde op de Facebook pagina van de Amsterdamse Nike running club, ontving ik vele tips over hoe toch een glimlach te krijgen en waar de meeste glimlachende hardlopers in Amsterdam te vinden zijn. Door de vele reacties kreeg ik hoop en met de tips ging ik aan de slag, op zoek naar de glimlach. 
Als ik aan het hardlopen ben, passeer ik vele mensen en tot voor kort was ik er van overtuigd dat het een ongeschreven regel was om op welke manier dan ook een vorm van contact te maken. De ene keer een glimlach, dan een knikje, maar ook oogcontact valt hieronder. Maar hoe meer ik ging lopen in Amsterdam, de meer ik merkte dat dit helemaal niet het geval is en dat men juist bewust weg kijkt als ze iemand passeren. Nu dacht ik eerst nog dat het lach aan mijn rode hoofd of dat ik misschien niet genoeg deo had gebruikt, maar dat blijkt het niet te zijn, wat is het dan wel?

Als ik de reacties op mijn vorige artikel mag geloven, loop ik op de verkeerde plek. Uiteraard een van de mogelijkheden, maar de route die ik wekelijks loop, is toch een van de drukste hardlooproutes van Amsterdam, dus daar zou het niet aan moeten kunnen liggen. Toch ging ik op pad en besloot ik in het Vondelpark te gaan rennen, misschien zit er inderdaad wel een verschil tussen Amsterdam Oost lopers en Amsterdam Zuid lopers. Om niets aan het toeval over te laten, floste ik nog een extra keer mijn tanden, deed ik meer deo op dan normaal en besteedde ik extra veel aandacht aan mijn haar en outfit. Vol vertrouwen begon ik aan mijn rondje en lachte naar iedere loper die ik tegenkwam, maar kreeg maar bar weinig respons. Zelfs oogcontact maken was er niet bij en wederom viel mij op dat mensen juist wegkijken op het moment dat ze iemand passeren. Ik was teleurgesteld en besloot het over een andere boeg te gooien, een glimlach uitlokken bij iedere voorbijganger die ik zag, of het nou een Chinese toerist of een oma met rollator was. Maar al snel merkte ik dat het voornamelijk mannelijke toeristen waren die contact maakte, vrouwen gaven überhaubt geen reacties en oma’s met een rollator leken een stapje harder te gaan lopen. 

Wat is dat toch? Mijn oma vindt het maar niets dat we tegenwoordig geen normale contacten hebben en alles via het internet gaat, maar als je contact probeert te maken door vriendelijk te lachen draaien ze hun hoofd snel weg. Zijn we tegenwoordig soms bang voor face to face contact? Als onzeker vogeltje moet ik toegeven dat ik face to face contact soms ook best wel lastig vind, maar juist als het initiatief vanuit andere wordt genomen is de drempel voor mij veel minder hoog dan wanneer ik deze zelf moet nemen. 

Geslaagd is mijn missie dus nog zeker niet, maar ik geef niet op. Ik blijf glimlachen, mensen motiveren te lachen en ik blijf zoeken naar de ultieme glimlach route!

Vorige post Volgende post

0 reacties

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.