Waar ik mij diep voor schaam…

25.09.2013
Vandaag ga ik het er maar gewoon uitgooien, ik ga het jullie eerlijk vertellen. Ik schaam me er diep voor en als jullie me na deze post niet meer willen volgen dan zal dat heel moeilijk voor me zijn, maar ik beloof het jullie niet kwalijk te nemen. Vroeger was ik namelijk:
Een zeer extreme Chantal Janzen fan…………

Oke, nu denk je waarschijnlijk, wat is daar zo erg aan? Nou dat zit hem in het woordje extreem. Ik lag namelijk nog net niet in een slaapzak voor haar deur, maar geloof me dat scheelde niet veel. Ik was werkelijk waar echt geobsedeerd door Chantal. Mijn kamer was een soort Chantal Janzen museum en al mijn zakgeld [ja we gaan way back] ging op aan tijdschriften waar Chantal in stond of aan kaartjes voor musicals waar Chantal in speelde. 

Hoe het begon, precies weet ik het niet helemaal meer, maar het moet rond de uitreiking van de musical awards in 2002 zijn geweest. Destijds speelde Chantal in Saturday Night Fever en had ze een relatie met Johhny de Mol en op de een of andere manier werd ik fan. In die tijd was ik een jaartje of 12 en had ik zelf ook nog de ambitie om een grote musicalster te worden en Chantal was voor mij een voorbeeld, ik wilde bereiken wat zij had bereikt. 

Op de foto zie je mijn eerste ontmoeting met Chantal, ik weet het nog heel goed, het was in Purmerend bij een Try-out van een musical waar ze destijds in speelde en ik verging van de zenuwen. Chantal ontmoeten was voor mij altijd een droom en toen ging het gebeuren. De trilfunctie van een telefoon is er niets bij, ik trilde werkelijk als een rietje. Chantal stelde me op mijn gemak en ging met me op de foto, en die foto heeft jaren in mijn kamer gehangen. Ten tijde van de foto was ik een jaartje of 13 en ik zie een heel onzeker en verlegen meisje [met veel te dikke wenkbrauwen] die net een paar maanden fan was.

Was ik in het begin gewoon fan en volgde ik wat ze deed, na een paar maanden veranderde dat. Ik leerde via een fansite meiden kennen die iets ouder waren en heel fanatiek fan waren. Plotseling had ik ‘vriendinnen’ die ook nog eens van musicals hielden, 2 dingen die ik tot dan toe al een tijdje niet meer mee had gemaakt. En dus ging ik mee in hun gekte, niet alleen toverde ik dus mijn slaapkamer om tot Chantal museum, en had ik een ordner vol knipsels, ook begon ik me te kleden als Chantal en besloot ik een pony te laten knippen zoals Chantal dit had. Achteraf gezien weet ik wel waarom ik zo extreem bezig was, ik werd in die tijd heel erg gepest op de middelbare school omdat ik dik was [of tenminste dat zei men destijds], ik had geen vrienden op school door het gepest en Chantal was in mijn ogen succesvol en geliefd dus als ik op haar zou lijken zou het pesten ook stoppen dacht ik. 

Uiteindelijk ging het zo ver dat ik zeker 5 keer de musical: ‘Kunt u mij de weg naar Hamelen vertellen, meneer?’ heb gezien en zeker 1 keer per maand bij de artiesten uitgang stond om met Chantal op de foto te gaan. De naam Chantal mocht thuis niet meer worden genoemd en door die tijd heeft mijn moeder tot de dag van vandaag een soort van hekel aan Chantal, ze werd namelijk echt helemaal gek van mij en me gedoe met Chantal….

Ja mensen, ik weet het, het is belachelijk, ik geef het toe. Gelukkig zie ik al jaren in dat ik mij destijds niet helemaal normaal gedroeg en kan ik er zelfs stiekem wel om lachen. Heeft niet iedereen vroeger een gekke fan tijd gehad? 

Vorige post Volgende post

1 reactie

  • Reageer Arjen 23.08.2014

    Ik ben een heel groot fan van Mariah Carey (en ik ben al in de 30!!!), dus ik kan het mij wel voorstellen. En laten we eerlijk zijn: Chantal is wel een schatje. 😉

  • Laat een reactie achter

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.