De halve marathon

08.10.2013
Afgelopen zaterdag liep ik mijn verste afstand ooit, volgens mijn Nike plus liep ik nog nooit zo lang en verbrande ik ook nog nooit zo veel calorieën tijdens een work-out. Dat mag allemaal ook wel want ik liep niet een doorsnee rondje van een kilometer of 7, zelfs niet de 18 kilometer die ik mij had voorgenomen, ik liep ik namelijk de halve marathon! 
Vorige week zondag vroeg mijn vriend hoe ik van die 16 kilometer toe ging werken naar de 21. Hoewel het natuurlijk uit belangstelling was schrok ik van zijn vraag want eerlijk gezegd had ik daar nog helemaal niet over nagedacht…. Stiekem dacht ik dat die 5 extra kilometers wel goed zouden gaan komen. Om een beetje stoer te doen en heel voorbereid over te komen plande ik spontaan een 18 kilometer run in voor het afgelopen weekend. 

Naar mate de week vorderde groeide ook mijn angst voor deze training, 18 kilometer, denk daar eens over na, dat is mega ver! Maar goed het startbewijs voor de halve is al geregeld en mede dankzij mijn blog weet ook iedereen dat ik het ga doen, dus dan moet ik het natuurlijk wel waar gaan maken. 

Uiteindelijk zou de run plaats gaan vinden op de zaterdag en toen ik wakker werd heb ik minstens 100 smoesjes en excuses verzonnen om maar niet te hoeven gaan. Omdat ik heel goed wist dat ik dit moest doen, besloot ik mezelf er toch maar aan over te geven en hees ik mezelf in mijn hardloopoutfit en gezien de afstand besloot ik zelfs een heel erg fout heuptasje met 2 flesjes water en een energy bar mee te nemen. 

Daar ging ik dan, 18 kilometer was het plan maar ik ben dan ook wel zo koppig om dan stiekem in mn hoofd al 21 kilometer gepland te hebben. Omdat ik zo tegen deze training opzag viel zelfs het begin me alles mee. De eerste 6 kilometer verliepen smooth en best lekker, maar rond de 6 kilometer moest ik naar het toilet, gelukkig had ik geld bij me, maar op zo een moment probeer je het toch zoveel mogelijk uit te stellen. Uiteindelijk was stop 1 rond de 8 kilometer op de Nieuwmark en ik voelde me weer goed en niets zou me gaan stoppen dacht ik, maar nog geen 2 kilometer later zat ik al weer op het toilet. Als het zo door zou gaan met de krampen in mijn buik wist ik niet eens of ik nog wel thuis zou komen, laat staan 18 kilometer uitlopen… 

Met veel moeite ging ik na wc bezoekje nummer 2 weer van start en liep ik naar het Vondelpark. Eenmaal in het Vondelpark zat ik al op 15 kilometer en had ik dus nog maar 3 kilometer te gaan. Mijn buik begon de strijd enigszins op te geven en om er zeker van te zijn dat ik tijdens het grote rondje Vondelpark niet achter een bosjes hoefde te duiken, bezocht ik nog even snel het toilet bij het Theehuis. Niet lang daarna zat ik volledig in mn flow en zag ik ineens iets bekend voorbij fietsen. Het bleek Samantha te zijn, een oud klasgenootje van de middelbare school die ook super goed bezig is met hardlopen en onlangs ook zeer succesvol de Dam tot Dam uit wist te lopen! Na een gezellig en zeer welkom klets praatje hervatte ik mijn training en wist ik uiteindelijk het grote rondje Vondelpark te lopen en had ik mijn doel van 18 kilometer al dik gehaald. Maar het doel was misschien wel behaald, mijn huis nog lang niet en dus besloot ik toch echt voor die halve marathon afstand te gaan om maar zo snel mogelijk thuis aan te komen en onder de douche te kunnen staan. De laatste kilometer gingen niet van harte, maar gelukkig kwam ik bij toeval mijn lieve vriend onder weg nog tegen die natuurlijk super trots op me was! 

Toen ik de stem van Nike plus hoorde zeggen dat ik de 21,5 kilometer had gehaald voelde ik me een beetje leeg. Ik had zojuist een halve marathon gelopen en was nog 500 meter van mijn huis verwijderd. Niemand die me een warm onthaal gaf ofzo, de hangjongeren keken wel maar ook die gaven mij niet dat warme onthaal wat ik over 2 weken wel hoop te ontvangen. Om toch een beetje een compliment te krijgen belde ik mijn vader die zijn taak gelukkig meer dan goed vervulde.

Eenmaal thuis wilde ik drinken, heel veel drinken en heel lang douchen. Gelukkig had ik nog een pakje Vita Coco in de koelkast staan want na een lange training is een ijskoud pakje Vita Coco het enige wat ik wil drinken. Vervolgens stapte ik onder de douche en wilde ik serieus trouwen met mijn douche. Na een half uur stapte ik er toch maar onder vandaan [sorry milieu de volgende keer zal ik wat korter douchen na het trainen] want ik zou nog naar de opticien gaan met mijn vriend.

De volgende dag had ik spierpijn, maar lang niet zoveel als dat ik had verwacht en ook vandaag voel ik me kiplekker. Eigenlijk was het achteraf gezien dus best wel lekker die halve marathon en ik weet in ieder geval zeker dat ik tijdens de halve marathon in Amsterdam over 2 weken een pilletje Immodium in neem voor ik van start ga ;).

Vorige post Volgende post

0 reacties

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.