De Utrechtse Singelloop

01.10.2013
Het kwam vorige week ineens spontaan op, na de Dam tot Dam wilde ik meer. Na wat speurwerk kwam ik er achter dat gisteren de singelloop werd gehouden in Utrecht en dat leek me wel wat. Na het afleggen van het 10km lange parcours dwars door het centrum van Utrecht kwam ik na 53:29 seconde over de finish! 
Na de toch vrij succesvolle Dam tot Dam loop van vorige week en met het oog op de halve marathon op 20 oktober had ik de smaak te pakken. Maandag ging ik daarom op zoek of er niet meer wedstrijden waren de komende tijd waar ik aan mee kon doen. De enige voorwaarde die ik stelde aan de wedstrijd was dat er een medaille is na afloop. Omdat 10 kilometer me wel een leuke afstand leek, en het ook de maximale afstand was die je bij mij in de buurt in een wedstrijd zou kunnen lopen afgelopen weekend koos ik voor de Singelloop in Utrecht.

Omdat ik pas maandag of misschien zelfs dinsdag besloot dat ik hem wilde gaan lopen was de voorinschrijving natuurlijk al lang gesloten. Inmiddels weet ik wel dat je dan niet in de stress moet schieten omdat er altijd nog wel ergens wat startbewijzen te vinden zijn op het internet en inderdaad via Marktplaats had ik binnen de kortste keren een startbewijs gevonden. 

Zaterdagochtend werd ik al wakker met de nodige pijn in mijn buik en ook zondag was dat niet veel anders. De angst bekroop me dat het niet zou gaan lukken en ik vervloekte mijn buik. Met de nodige tegenzin en pijnstillers vertrok ik toch maar richting Utrecht. Zonder enig meegereisde toeschouwers kwam ik aan op Utrecht Centraal.  Vanaf het station bleek het nog een behoorlijk stuk lopen te zijn en om heel eerlijk te zijn werd ik met de minuut chagrijniger. Toen er ook nog eens een rij van hier tot Tokio voor de omkleed ruimtes bleek te staan gooide ik al mijn schaamte over boort en heb ik midden op het veld, weliswaar met een sjaal om me heen, mijn lange running tight verwisseld voor mijn running skirt. Vervolgens bevestigde ik mijn startbewijs op mijn shirt en was ik vanaf dat moment niet langer Stacey maar Quin. Misschien maar goed ook want bebrild rennen is nou niet bepaald mijn meest charming look. 

Eenmaal in het startvak had ik er toch wel zin in en hoewel ik mijn moeder had belooft rustig aan te doen besloot ik toch voor een tijd onder de 55 minuten te gaan. Hoewel de eerste 2 kilometers verrassend goed gingen kwam ik pas echt op gang rond een kilometer of 5. Of dat lag aan het feit dat ik toen pas echt warm gelopen was of omdat ik vanaf het 5 kilometer punt heel nodig naar het toilet toe moest, ik gok toch op de laatste. Onderweg bleken er toch nog wat bekende langs het parcours te staan en ook mijn tussentijden waren erg hoopvol. Hoewel het lopen op zich, zelfs met samengeknepen billen, lekker ging vond ik het langs het parcours niet zo goed geregeld. Veel mensen staken met fiets, kinderwagens en boodschappenwagens het parcours over en bij de water punten stond met zo met elkaar te praten dat er soms niet eens meer water beschikbaar was, maar goed dat als bijzaak.

Op een kilometer of 8 begon ik er een beetje door heen te zitten, ik wilde gewoon naar de wc en ik wist op dat moment niet eens of ik het nog wel zou houden tot de finish en laten we eerlijk zijn, naar het toilet gaan tijdens de loop is gewoon zonde van je tijd. Dus ik ging door en paste een wel bekende hardloop techniek toe, ik zocht namelijk een haas. Een loopster vlak voor me liep op een tempo wat ik bij zou kunnen houden maar waar ik me zelfstandig niet meer toe zou kunnen zetten. Ik zette de achtervolging in en probeerde in haar lijn te lopen. Gelukkig werkte dit en voor ik het wist zat ik op 9,5 kilometer. Die laatste 500 meter kon ik er niet uitpersen, dat zou te gevaarlijk zijn geweest maar ik heb wel alles gegeven om maar over die finish te komen. Wat bleek, ik had gewoon een tijd van 53:29 gelopen! Maar goed eenmaal over de finish wilde ik natuurlijk maar een ding, naar het toilet, maar die bleken EEN KILOMETER verder op te staan! Inmiddels stond ik ook maar te wachten en te wachten tot ik buiten de hekken kon komen, maar de rij voor de medailles en het drinken was lang, heel lang. Eenmaal aangekomen bij de medailles waren ze op en geloof me toen kookte ik echt! Omdat ik zo nodig naar het toilet moest besloot ik me niet al te druk te maken en eerst maar naar het toilet te gaan en ik ben nog nooit in mijn leven zo blij geweest met een Dixie! Na mijn Dixie avontuur haalde ik mijn tas op en begaf ik me naar het informatie punt om een medaille te regelen en ik bleek niet de enige te zijn. Na lang wachten en heel lief kijken lukte het me uiteindelijk toch! 

Op weg naar het station besloot ik een tussenstop te maken bij de Yoghurt Barn, ik wilde hier al een tijdje naar toe, zeker nu ze ook in Amsterdam zitten, maar het kwam er maar niet van. Met een small energy boost sloot ik mijn dag mooi af en ging ik op weg naar Amsterdam waar mijn lieverd voor me ging koken, pasta pesto met zalm, mijn favoriet! 

Uiteindelijk ben ik toch wel heel blij dat ik hem heb gelopen en ben ik ook heel blij met mijn tijd en medaille, maar volgend jaar hoop ik toch wel dat het iets beter geregeld is, al ben ik misschien wel heel erg verwend met de top organisatie van de Dam tot Dam en de Amsterdam Marathon. 

Vorige post Volgende post

0 reacties

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.