Yes, I did it! 

22.10.2013
Zoals de titel al doet vermoeden heb ik het gisteren gewoon gedaan, en hoe! Binnen de 2 uur [!!!] kwam ik over de finish in het olympisch stadion en kreeg ik de medaille voor het uitlopen van de halve marathon. Momenteel word ik bij iedere beweging die ik maak herinnert aan deze prestatie, maar wat oh wat was het gaaf! 
Gisteren rond een uurtje of 11 kwam ik aan bij de Marathon Expo in de Sporthallen zuid. In de hallen staan altijd diverse merken en winkels met kleding en producten die vaak mooi zijn afgeprijst en ik heb de afgelopen jaren er al heel wat leuke items kunnen scoren. Dit jaar was het kleding aanbod niet zo denderend maar was er genoeg te zien. Zo heb ik ontdekt dat het nieuwe TomTom horloge veel te groot is voor mijn pols en liet ik mijn knie intapen met van die fancy gekleurde tape [waarover van de week een aparte post!]. 

Om kwart over 12 had ik met mijn moeder bij de FEBO afgesproken en hebben we nog even lekker zitten kletsen en al snel werd ik iets minder zenuwachtig. Tussen de tijd dat ik aankwam bij de Expo en we naar mijn startvak [wit] liepen ben ik zeker wel 10 keer aangesproken op mijn JaofNee shirt die door de fluor roze kleur mooi opviel, precies zoals ik al hoopte! 

Eenmaal in het startvak deed ik 5 minuten voor de start mijn lange broek en jasje uit, zodat ik zo lang mogelijk warm zou blijven. Even een applausje voor mijn ouders die dus de hele dag met mijn zooi hebben gelopen en vanaf kwart over 12 ook al bij het olympisch stadion waren! 

En toen was het zo ver, ik ging van start! 

Gelijk bij de start voelde ik al dat het lekker ging, ik liep echt mijn eigen race en op mijn eigen tempo en hoewel het druk was kon ik redelijk goed mijn weg vinden tussen alle mensen. Ik liep op een tempo van ongeveer 5:19 p/k wat eigenlijk een beetje aan de snelle kant is. Maar waar ik met trainingen een echte diesel ben, ben ik bij wedstrijden juist verre van een diesel, ik begin snel en later zak ik iets terug, het is misschien niet zoals het hoort, maar voor mij werkt het en dat is het belangrijkste,

Na een kilometer of 8 kreeg ik last van de man met de hamer, ik had last van mijn linker onderbeen en ik wilde het liefst gaan wandelen, maar ik liet me niet kennen en ging door. Al snel kwam ik bij het Amstelstation en liep ik een stukje wat ik zelf tijdens trainingen ook wel eens loop, al loop ik dan op het fietspad en niet op de weg. Het stuk daarna vond ik wat saai, wellicht ook wel omdat er niet zoveel mensen stonden, maar nog steeds bleef ik op een lekker tempo lopen, ik liep toen rond de 5:23 p/k. Wat wellicht ook wel hielp waren de ingesproken aanmoedigingen van mijn ouders, vriend en vriendinnetje Marisa! Tussen mijn playlist door hoorde ik dingen als: ‘Gooooooooo Stacey Goo!’, ‘Zo gaat ie goed, zo gaat ie beter, al weer een kilometer’en ‘Stac, we staan op je te wachten dus loop eens door’ geloof me, dit is een van mijn betere ideeën van de afgelopen tijd en ik kan het iedereen aanraden, zeker als je ouders het net zo humoristisch inspreken als die van mij, dan heb je binnen een mum van tijd een grote glimlach op je gezicht! 

Rond de 14 kilometer kwam ik in ‘mijn buurtje’, downtown Amsterdam Oost en liep ik echt vlak langs mijn huis. Vanaf daar was het natuurlijk ook niet meer zo ver naar de finish en was ik al dik over de helft. De toeschouwers stonden vanaf dit punt rijen dik en ik kreeg vleugels. Hoewel ik op voorhand eigenlijk niet het idee had om onder de 2 uur te lopen, zat ik nog steeds op schema. Nou ja goed, ik had niet het idee, maar het zat wel degelijk in mijn hoofd dat het heel cool zou zijn als het zou lukken natuurlijk! 

Aan het Vondelpark leek geen einde te komen en stiekem was ik er al wel een beetje klaar mee, tot er een hele lange rij met kindjes stonden die allemaal een high five wilde en super enthousiast waren toen ik ze die allemaal gaf, mijn benen kregen weer wat energie en die laatste 1,5 kilometer moest gaan lukken. 

Om op schema te blijven voor een tijd onder de twee uur mocht ik niet vertragen en gelukkig was daar Justin Timberlake in mijn playlist die me met zijn lekkere beat op het goede tempo wist te houden. De laatste 750 meter was het vooral opletten of ik mijn vriend zag, want die moest en zou ik zien. En ja hoor daar aan de linker kant stond een hele knappe jongen die me gelijk op viel en met een verbeten gezicht schreeuwde ik nog even dat ik onder de 2 uur zat en ik zag hoe trots hij was. En toen liep ik het stadion in, een magisch gevoel om het volle stadion in te lopen en daar te mogen finishen! Uiteindelijk is mijn netto tijd 1:58:16 geworden en men, wat ben ik daar trots op zeg! 

Finishen bij je eerste halve marathon is speciaal, als die finish dan ook nog eens in het olympisch stadion ligt is het extra speciaal, maar het lopen in het shirt van JaofNee maakte het voor mij echt af! Het idee dat al die mensen langs het parcours mij hebben gezien en sommige misschien toch even aan het denken zijn gezet zorgt er voor dat ik 2 doelen heb behaald. En ik weet zeker dat mijn opa super trots op me is! 

Na het lopen werd ik gelukkig snel herenigd met mijn vriend en ouders. Aangezien mijn ouders de lekkerste douche ter wereld hebben heb ik zeker wel een uur onder de douche bij hen gestaan waarna we heerlijk hebben gegeten. Eenmaal thuis lagen we al om 9 uur in bed en heb ik met moeite So you thing you can dance af gekeken, waarna het licht bij mij echt uit ging. 

0 reacties

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.