De Zevenheuvelenloop

19.11.2013
Gisteren werkte ik mezelf weer eens in het zweet voor een hardloopwedstrijd. Zeven heuvelen op en af om uiteindelijk na 15 kilometer over de finish te komen. Ik zag er als een berg tegen op om de heuvels te gaan lopen en had bedacht dat het al een enorme prestatie zou zijn als ik de race in 1:30 zou lopen, maar uiteindelijk viel het alles mee! 
Gister ochtend moesten we al om half 11 weg om op tijd in Nijmegen te zijn. Met een bakje havermout, een kop koffie, een glas jus d’orange, een kop thee en een imodium begon ik aan mijn dag. Uitslapen was er niet bij maar gelukkig konden we op de achterbank in de auto nog een beetje bijkomen. Nou ja bijkomen…. ik was een beetje hyperactief door de spanning en heb mijn ouders en vriend niet echt tot rust laten komen…

Eenmaal in Nijmegen was het even zoeken waar ik mijn startbewijs op kon halen en hadden we het allemaal verschrikkelijk koud! en ik wachtte dus zo lang mogelijk met het in gaan van mijn startvak [roze] omdat ik dan zo lang mogelijk mijn jas en trui aan kon houden. Om 5 voor half 2 ging ik er toch maar in en dacht binnen 5 minuten te kunnen starten, maar niets bleek minder waar te zijn, want ik heb tot kwart over 2 staan wachten tot ik mocht starten. Ondertussen verkrampte ik van de kou en voelde ik mijn tenen niet meer…. 

Volledig verkleumt begon ik dus aan de wedstrijd en besloot ik maar even een tandje bij te zetten om snel warm te worden. Alleen vergat ik dat tandje terug te zetten na een paar kilometer. Hoewel ik de eerste heuvel vervloekte en de bui al zag hangen voor alle andere heuvels vond ik het reuze meevallen. Misschien had ik me voorbereidt op enorme bergen ofzo want ik vond die heuvels eigenlijk maar een beetje magertjes en 7 heb ik er niet geteld…. 

Eenmaal bij 12 kilometer had ik door dat ik wel heel erg lekker bezig was qua tijd en dat ik nog maar 3 kilometer hoefde te lopen. Die laatste 3 kilometer waren grotendeels berg af en dat liep heerlijk en dat hielp natuurlijk mee in de tijd. Die laatste kilometers stonden veel mensen langs de route, al had ik de hele run vrij weinig oog voor de omgeving en omstanders, ik was zo bezig met het lopen dat ik amper wat heb gezien. De laatste 600 meter ging ik wel opletten, ik hoopte namelijk toch wel mijn ouders en vriend te zien, maar aangezien ik zo laat pas startte en sneller liep dat ik van te voren had voorspelt, was ik bang dat ze nog lekker binnen aan de warme choco zouden zitten en eerlijk gezegd zou ik dat nog hebben begrepen ook! 

Tussen alle verkleumde en dik ingepakte mensen langs de laatste meters zag ik ineens een bekende staan zwaaien, het was mijn vader en dus handje in de lucht en zwaaien. Een paar meter verder op zag ik ook mijn moeder en vriend staan. Mijn vriend maakte nog een paar actie foto’s met zijn telefoon waar duidelijk aan te zien is hoe snel het ging en hoe blij ik was om ze te zien.

Eenmaal over de finish zag ik dat ik binnen de 1:20 had gelopen, 1:19:31 om precies te zijn! Wow ik was zo blij! Ondertussen werd ik 10 keer aangesproken over mijn hardloopbroek, maar ook tijdens de run was ik al een aantal keer aangesproken. Ik ben er ook nog steeds heel blij mee en dat voor een broek van de H&M van 19.95! 

Na een paar meter kreeg ik ook een flesje AA en oh wat is dat toch lekker na een wedstrijd. Nooit drink ik AA maar na een wedstrijd word ik altijd wel heel blij als ik het krijg. Even later kreeg ik ook mijn beeldje. Tsja wat zal ik daar van zeggen, ik ben meer een medaille mens, hij is heel mooi maar ik had toch liever een medaille willen hebben. 

Eenmaal de medaille en AA binnen zag ik al snel mijn ouders en vriend die alle 3 helemaal verkrampt waren van de kou, maar ook ik was al redelijk aan het afkoelen en helaas waren er geen dekentjes zoals bij de marathon van Amsterdam. Dus snel trok ik me jas aan en gingen we op weg naar de auto terwijl ik nog even snel een pakje vita coco naar binnen werkte. Maar ja, waar had mijn vader de auto geparkeerd? Hij had ons afgezet bij de expo en was alleen gaan parkeren en wist niet meer zo goed waar. Uitgelopen was ik wel toen we na een half uur de auto vonden. 

Wat was ik blij dat ik niet met de bus en trein naar huis hoefde te gaan en gewoon in de auto kon ploffen. Ik heb wel 100 keer gezegd hoe blij ik was met mijn tijd en mijn vriend heeft wel 100 keer gezegd dat hij ook echt heel erg trots op me was end at ik het heel goed had gedaan. Op de terug weg was ik voor de rest van het gezelschap een stuk minder druk en viel ik half in slaap. Eenmaal thuis bij mijn ouders sprong ik gelijk onder de douche waar ik minimaal 30 minuten ben blijven staan terwijl mijn moeder heerlijk aan het koken was. 

Ik ben dus lekker in de watten gelegd, ben goed verzorgd en had de beste supporters ever bij me! Een heerlijke loop die koud begon maar warm werd afgesloten.

Vorige post Volgende post

0 reacties

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.