25 Dreamteam kilometers

28.01.2014
Als op zondag de wekker om 6 uur gaat, dan moet daar wel een hele goede reden aan ten grondslag liggen. De goede reden was gisteren een 25 kilometer lange trainingsloop van ‘Road to Rotterdam’ in Breda met het Runner’s World dreamteam. 

Picture

Zondag ochtend 07:00 uur, ik sta klaar om opgepikt te worden voor de rit naar Breda. In de auto is er genoeg tijd om bij te praten en wakker te worden bij de geur van de verse koffie van Marius. Afslag Rotterdam wordt genomen en ik voel de kriebels voor de marathon komen zodra we de stad binnen rijden. We zijn er vandaag echter niet om het parcours te verkennen maar om mede Dreamteamer en Rotterdammer in hart en nieren, Bart, op te halen. 

Het was al weer enige tijd geleden dat we elkaar hadden gezien en binnen een  dus we barsten gelijk los en wisselde al onze ervaringen van de afgelopen maand uit. De sfeer zat er al vroeg goed in en toen we allemaal helemaal in onze New Balance outfits waren, was het tijd voor de gevreesde weegschaal. Na dit zwaarwegende moment was het tijd om van start te gaan voor de loop van 25 kilometer. Er waren een groot aantal verschillende pacers waar je uit kon kiezen en uiteindelijk kozen Vera en ik voor de pacers van 6 minuten per kilometer. Een mooi rustig tempo en wat op marathon afstand een tijd van 4:10 zou betekenen, prima dus! 

25 kilometer, 2 kilometer verder dan ik ooit had gelopen, 17 kilometer minder dan de marathon. Het zou dus een dag worden waarop ik grenzen moest gaan verleggen en dat werd het ook, in vele opzichten. De eerste 10 kilometers gingen vlekkeloos en ook het innemen van de gel ging soepel. Vlak voordat ik drankpost 2 zag staan nam ik hem in waarna ik hem met water weg kon spoelen. Bij kilometer 11 kreeg ik last van mijn buik, kilometer 12 liep ik met een verbeten gezicht, kilometer 13 was boom en beschutloos en bij kilometer 14 hield ik het niet meer. Nooit gedacht dat ik ooit nog eens achter een boom gehurkt zou gaan zitten, maar hemel wat was ik blij dat ik het had gedaan. Kilometer 15 had ik nodig om samen met iemand anders van de groep, die ook achter een boom zat, weer aan te sluiten. Ik raakte aan de praat met 2 heren die al meerdere marathons op hun naam hadden staan waaronder New York. Ze vertelde dat ze in de voorbereidingen voor iedere marathon zeiden dat het de laatste zou zijn en dat als ze amper over de finish waren de dromen over een nieuwe al weer begonnen. Ik vraag me nog steeds af of dat bij mij ook zo zal zal zijn. Natuurlijk zou ik graag Amsterdam, Rome en New York willen lopen, maar nu zou ik er toch echt even niet aan moeten denken hoor. 

A fijn, ik liep lekker, heel lekker en had nergens last van tot mijn klokje 17,5 kilometer aan gaf, ik hield het niet meer. Nog geen 5 minuten later zat ik daar boom nummer 2 te knuffelen. Nu begrijp ik wat men zegt over dat een marathon gekke dingen in een mens los maakt…. Vera was zo lief om op me te wachten en samen liepen we weer naar de groep. Kilometer 20 werd ingezet en hoewel ik het prima vond als we er bijna waren merkte ik nog vrij weinig aan mijn lichaam. Kilometer 21 en 22 voelde heerlijk en ik was gezellig aan het kletsen en voor ik het wist was daar het 25 kilometer punt. 
Blij dat ik er was, ja absoluut, maar vooral blij omdat ik voelde dat ik nog wel wat verder had kunnen lopen. Om te bewijsen dat het nog wel snor zat met mijn benen, en omdat ik vooraf dat al heel hoogmoedig stond te beweren, liep ik nog een half rondje op de baan.


Picture

Hoewel ik direct onder de douche wilde springen was daar weer Ramiro met zijn weegschaal. Het doel van de weegmomenten was het vaststellen van je vochtverlies tijdens het lopen. Conclusie was uiteindelijk dat ik 1,3 kilo was verloren. Logisch zou je denken, maar de rest van mijn teamgenoten waren juist aangekomen.  Moraal van het verhaal is dat we toch maar eens allemaal naakt moeten gaan wegen willen we het ware getal weten [immers blijft zweet in je kleding hangen waardoor het zwaarder wordt] en ik moet toch echt meer gaan drinken. Vochtverlies zocht namelijk ook voor prestatieverlies doordat je bloed dikker wordt zal je hart namelijk veel harder moeten gaan pompen waardoor je lichaam veel harder moet werken. 

Na het weegschaal moment kon ik mezelf ontdoen van alle natte, vieze en met zweet doordrenkte kleding en sprong ik onder de douche. Ook dat was weer een openbaring want Stacey en openbare [weliswaar vrouwen] douches zijn namelijk niet mijn ding en als ik ze kan vermijden dan doe ik dat maar al te graag. Ik ben niet een echte naaktloper en al helemaal niet bij allemaal mensen die ik niet ken. Gelukkig maakte de warme douche een hoop goed en niet veel later zat ik fris en wel weer bij de rest van het team. 

Na het douchen kon ik zonder enig schuldgevoel dan  genieten van de bananencake [ik was immers toch afgevallen] die ik voor iedereen had gebakken terwijl Ramiro en Rob ons meer vertelde over vochtverlies, trainen, hartslagen en voeding. 

Al met al ben ik onwijs blij met hoe de loop is verlopen en ben ik nog steeds zo verschrikkelijk dankbaar en blij dat ik deel uit mag maken van dit team! 

Wellicht ook leuk om eens het verslag van mijn mede teamgenootje Vera te lezen? Klik dan even door naar haar blog! 


0 reacties

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.