Egmond, 21 km zand, strand, zee en zon

15.01.2014
Afgelopen zondag was het dan zo ver, de PWN Halve marathon van Egmond. Het was een wedstrijd waar ik al tijden tegen op zag, heuvels, zand en duinen zijn dingen waar ik niet aan gewend ben tijdens het lopen. Het werd uiteindelijk een prachtige loop met een nieuw PR!
Ik ben gek op wedstrijden, het liefst loop ik er ieder weekend wel een, maar er was 1 race waar ik helemaal niets mee had en die ik het liefst niet wilde lopen, het was Egmond. Waarom? Trainen in de duinen en op het strand doe ik nooit, ik heb geen auto om er even heen te rijden en fietsen is me net even een stukje te ver. Daarom leek Egmond me zwaar en stom. Maar, zo besloot ik, nu ben ik goed getraind dus kan ik al het goed is met gemak de wedstrijdlopen dus moet ik het ook doen, als dan ooit later iemand vraagt of ik het heb gedaan, dan kan ik ja zeggen.

Daarom ging ik zondag ochtend om 10 uur van huis op weg naar Heiloo. In Heiloo zouden we op de Pendelbus stappen en zouden we uiterlijk om 12 uur bij de start kunnen zijn om de bekende die mee liepen te kunnen aanmoedigen. Die tijd liep iets anders. Eenmaal aangekomen in Heiloo bleken we niet de enige te zijn die met de bus wilde en hebben we uiteindelijk van kwart over 11 tot 12:40 er over gedaan om in de bus te komen…. Met een behoorlijke dosis stress kwam ik uiteindelijk om 13:00 aan in Egmond en kon ik gelijk van start gaan. Geen tijd meer om te denken of te vrezen het was gewoon gaan met die banaan. 

Kilometer 1 t/m 10
In het startvak wordt ik aangesproken door een groepje mannen die het zich niet voor kunnen stellen dat ik alleen de halve marathon ga lopen en ze bieden aan om samen te gaan lopen. Plagend zeg ik dat ik me dan zo in moet gaan houden qua snelheid en we maken nog wat grapjes over en weer. Er werd een beetje met me geflirt en dat zorgde voor een grote glimlach op mijn gezicht toen ik startte. Nog geen 600 meter na de start zag ik ineens een verschrikkelijk knappe jongen, mijn vriend! Dat hadden we niet verwacht en ik vond het stiekem wel heel fijn om zijn enthousiaste aanmoedigingen nog even te horen. Het ging lekker en voor ik het wist liep ik het strand op. Op het strand had ik al snel door dat door lichtelijk te knie heffen het nadeel van het mulle zand wat minder werd, maar idealer was het natuurlijk om op het hardere deel van het strand te lopen. Doordat het hoog water was, was er maar een heel klein stukje om te lopen wat er voor zorgde dat ik niet op het tempo kon lopen dat ik normaal zou lopen. Toen ik op 9 kilometer zat, begon dat zand me een beetje te vervelen en wilde ik wel weer wat anders, gelukkig duurde het niet lang voordat ik mijn weg omhoog naar de duinen mocht beklimmen. 

Kilometer 11 t/m 18
Jeeh ik ben in de duinen en eigenlijk is dit best lekker. En als ik dan om me heen kijk vind ik het eigenlijk ook best heel mooi. Shit ben ik nu aan het genieten? Kan ik dan daadwerkelijk de duinen en de heuvels waarderen? Ik ben ziek? Oow help ik moet naar de WC! Zo maar een greep uit de gedachtes die in mijn hoofd rondspookte tijdens het lopen in de duinen. Net als in Gent had ik last van dorst en voortaan zal ik dus echt eigen drinken mee moeten nemen om dat te voorkomen. Drankjes waren er nu dan wel genoeg maar als je ooit AA op een temperatuur van zeker 30 graden hebt gedronken zul je begrijpen dat dit niet zo lekker is. Terwijl ik mijn aandrang om naar de WC te gaan probeerde te onderdrukken begon ik me druk te maken op al het afval. Stacey, dat meisje dat echt niets heeft met natuur, ging zich druk maken om al die verpakkingen van gelletjes, en bekertjes die in de duinen werden gegooid… het begon toen ik ongeveer 1,5 uur had gelopen. Mijn spanningsboog was duidelijk niet ingesteld op 1:56 want als ik me daar druk om ga maken dan verveel ik me echt! 

Kilometer 19 t/m 21 
Shit, dit doet pijn, nu snap ik waarom ze dit de bloedweg noemen. Je zit op 19 kilometer en ik zag dat ik een prachtige gemiddelde tijd liep. Naar mijn totale tijd heb ik de hele run niet gekeken, gewoon om mezelf niet gekker te maken dan ik al ben. Dit deed pijn en juist op dat moment staat er een fotograaf die me maarliefst 2 maal op de gevoelige plaat vast legt en nou niet bepaald om mijn charmantst. Ben je eindelijk boven denk je er bijna te zijn, moet je nog een keer een stukje omhoog, waar uiteraard ook weer fotografen zijn, en bedankt…. Maar toen, toen zag ik de finish! Ik probeerde zo hard als ik kon nog te lopen en zag toen weer die hele leuke en knappe jongen staan, dit keer met zn Go pro in de aanslag! [filmpje zal ik binnenkort plaatsen] en toen FINISH! Ik drukte natuurlijk snel op de stop knop van mijn horloge en zag naar mijn verbazing dat ik hem in 1:56 heb gelopen, een nieuw PR, wow!

Finish!
Al snel zag ik mijn vriend tussen de hekken door en snel haalde ik mijn medaille en flesje AA. Volgende stop was de toilet, eindelijk! Oow hemel zelf 2 immodium tabletten helpen niet meer, dat gaat nog wat worden met de marathon…..  Opgelucht en wel maakte mijn vriend nog een hele fotoreportage van me en gingen we ook nog even samen op de foto! Daarna gingen we opweg naar mijn ouders die als verrassing ook aanwezig waren maar die ik helaas niet heb gezien vlak voor de finish! 
Het was een mooie dag, en een mooie run en volgend jaar, doe ik zeker weer mee! 

Kleding: Longsleeve shirt New Balance, Capri Broek H&M, Sokken Anti-Blister Nike, Schoenen Lunar 4 Nike

Hebben jullie nog gelopen afgelopen weekend? 

Vorige post Volgende post

0 reacties

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.