CPC: Bloed, zweet en tranen

11.03.2014
Wat een prachtige dag was het gister, het zonnetje scheen en het leek wel alsof heel Den Haag langs het parcours van de CPC loop stond. Geen mager applausje langs de kant maar keiharde aanmoedigingen en support. Het was qua parcours en aanmoedigingen zeker de leukste loop ooit!
Laat ik beginnen bij het begin. Na het havermout ontbijtje, dat mijn vriend in 25 belachelijke foto’s vastlegde [dank je wel lieverd] gingen we per trein op weg naar Den-Haag. Na een heerlijke relaxte trein rit kwamen we aan op het Malieveld waar een heus festival trein te vinden was. Ik moest me melden bij de suptoppers, ja I know, bizar, maar dat zijn de leuke dingen van het dreamteam.

Thuis had ik al de nodige kledingstress gehad, ik moest immers in New Balance Lopen, maar wilde ook een leuke doch luchtige combi aan hebben. Thuis besloot ik voor een wart T-shirt te gaan met mijn oranje broekje. Want het oranje broekje met het oranje topje vond ik iets te veel van het goede. Het bleek echter zo warm te zijn dat mijn mede vrouwelijke Dreamteamers gingen voor de felle combi… dus ik ook maar, want een zwart shirt met die zon? Goed ik viel in ieder geval op! In de tent van de suptoppers kleden ik me om waarna ik de jas van mijn vriend mocht lenen tot aan de start, ik ben en blijf een kou klein tot ik 1 kilometer heb gelopen. Goed we startte ook in het vak van de subtoppers. Deden nog een beetje gek, Bart, Geert en ik maakte de ene na de andere Selfie/Welfie en werden opgehitst door lekkere muziek. Alles zat mee en ik vond het helemaal leuk en het belangrijkste, ik had er zin in!

Bam, het startschot klonk en weg was iedereen, iedereen sprintte weg en ook ik was snel weg. Ik ging hard, ik ging lekker, maar wel een beetje te hart. Na een kilometer zag ik Ton van Runner’s World en mijn trainer Rob. Ik had muziek op en hoorde niet wat hij zei, maar achteraf schreeuwde hij: “RUSTIG LOPEN, JE GAAT TE HARD”. Hard ging ik, sterker nog ik liep mijn eerste kilometer op 3:48 en mijn tweede op 4:02. Maar dat had ik niet helemaal door, ik dacht namelijk dat mijn horloge kapot was. Geval is, als je 4:00 per kilometer loopt dan is dat relatief rustig vergeleken met suptoppers die een halve marathon in 60-65 minuten lopen. Dus voor mijn gevoel liep ik heel rustig en ik werd ook door werkelijk iedereen ingehaald.

Toen ik op het bord zag dat ik pas 7:50 minuten onderweg was bij 2 kilometer had ik toch wel door dat ik het niet helemaal goed deed en daarbij begon ik al dorst te krijgen, kreeg ik het bloed heet en werden mijn benen zwaar. Ik ging proberen rustiger te lopen, maar alsnog liep ik 4:48 en 4:59. Bij vier kilometer kon ik niet meer, ik wilde huilen, me verstoppen en naar huis. Mijn hele lichaam voelde leeg aan en ik hield hoop bij de gedachte dat om 5 kilometer wel een waterpunt zou zijn waar ik geoorloofd kon gaan wandelen. Maar dat waterpunt kwam niet bij 5 en dus besloot ik bij 5 kilometer maar te gaan wandelen en wat AA uit mijn belt te drinken. Op het moment dat ik ging wandelen werd ik licht in mijn hoofd. Dizzy zoals ik dat wel vaker heb als ik bijvoorbeeld veel te snel op sta. Ik liep door maar voelde mijn benen licht worden en bij het eerste stukje gras ben ik gaan zitten met mijn hoofd tussen mijn benen, er kwam iemand aan en even was ik weg. Er werd water over me heen gegooid en bam daar was ik weer! Achteraf gezien mazzel dat het gebeurde ver van een medische post vandaan want dan had ik nooit meer verder gemogen.

Ik wandelde en op 6,5 kilometer was daar eindelijk een water punt, Haleluja! Met 2 sponsen en 2 bekertjes water probeerde ik heel rustig door te gaan. Inmiddels was Vera van het dreamteam me al voorbij en had ik alle hoop op een goede tijd verloren. Ik ging rustig verder maar na iedere kilometer moest ik wandelen, ik kon niet en dus belde ik in tranen mijn vriend op en sprak zijn voicemail in: Lief ik ben flauwgevallen, maar ik ga door hoor. Even later belde hij terug, waarschijnlijk heeft zijn stem op dat moment me er door heen geholpen want vanaf 12 kilometer ging ik me iets beter voelen. Een top tijd zat er niet meer in, dat zeker niet maar ik moest en zou finishen!

Wat hielp waren al die omstanders langs de kant. Geen slap applaus zoals bij de meeste wedstrijden maar keiharde aanmoedigingen, applaus en mensen die mijn naam riepen, ‘Kom op Stacey, je kan het!’ Het meest motivert werkte het als knappe jongens het tegen me zeiden en al die lieve jongentjes van de plaatselijke scholen die bij  de waterpunten stonden, jullie hebben me er echt door heen geschreeuwd! Wat een geweldig publiek en wat een waanzinnige vrijwilligers!

Op 17 kilometer kwam ik een bekende tegen, altijd fijn om een bekend gezicht te zien en zeker als je het beide niet verwacht elkaar te zien. 17 kilometer, het is normaal een easy peasy trainingsrondje voor me maar gister niet. Zo goed als ik kon wisselde ik rennen en wandelen af, door rennen was niet meer mogelijk. Ik was finaal leeg en bang om nog een keer flauw te gaan vallen. De laatste kilometer was echter magisch, dan wil je gewoon niet meer wandelen en hoeveel moeite het ook kost, ik ging door en men wat was ik ondanks alles trots op mezelf! Mijn naam werd geschreeuwd en daar was Paul, mijn grote liefde die zijn hele zondag voor mij opofferde en mee ging. Hij stond daar met mijn camera om foto’s te maken en te roepen dat hij trots was. Niet veel later was daar Ramiro die ook foto’s maakte en daar was de finish… Het klinkt heel overdreven en dramatisch maar ik viel huilend in de armen van Rob en Ton. Werd begeleid naar de medische post waar ik een flesje AA kreeg en even rustig kon zitten. Gelukkig ging het snel weer beter en kon ik samen met Marius weer lachen en haalde ik onder camera begeleiding van Ton voor de Runner’s World site mijn medaille op.

Waar het door kwam uiteindelijk?

  • Te weinig gegeten: Ik at om 10 uur een bakje havermout en om 12:30 een banaan. De start was om 14:30 en ik heb dus de lunch helemaal overgeslagen.
  • Te snelle start: Hallo 3:48 op de eerste kilometer? Dat is bizar, vind je het gek dat je leeg bent na een paar kilometer?
  • Warmte: Ja ik was er op gekleed en had extra goed gedronken en een halve liter bij me, maar mijn lichaam en dat van vele andere lopers, was nog niet gewend aan deze temperaturen.
  • Oververmoeidheid: Te weinig slaap, te veel doen en te veel stress, het is allemaal niet bevorderlijk voor je prestaties. Vanaf nu dus ook wat meer rust en wat beter voor mezelf gaan zorgen.
Moraal van het verhaal? Ik moet beter voor mezelf gaan zorgen en aan mezelf gaan denken. Hoezo een uur eerder op staan terwijl je pas om 2 uur in slaap valt om een blog te schrijven? Nee, misschien tot aan de marathon dus iets minder activiteit, misschien maar 1 artikel per dag. Maar vandaag, vandaag 2 omdat ik toch wel heel trots ben op mezelf en niet te vergeten op iedereen die gister liep!

Helaas heb ik vele van jullie niet gezien, sterker nog ik heb maar 1 bekende gezien, toch wil ik langs deze weg iedereen onwijs feliciteren met hun prestaties. Ik weet dat sommige misschien liever sneller hadden willen lopen, maar ook nu geldt weer, mee doen is belangrijker dan je tijd! 

Vorige post Volgende post

0 reacties

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.