De baan van mijn dromen

03.03.2014
Het is inmiddels al weer een maand geleden dat ik ben begonnen bij mijn nieuwe werkgever aan de baan van mijn dromen. De afgelopen maand is voorbij gevlogen en zo ook mijn proeftijd. Dat betekend dat ik in ieder geval tot 31 januari 2015 de baan van mijn dromen heb. 
Op 15 april 2013 begon ik aan mijn eerste baan, op voorhand wist ik al dat het niet mijn droombaan was maar beter iets dan nog maanden op de bank zitten. Naarmate ik langer werkte begon ik steeds meer te twijfelen aan alles, had ik er wel goed aan gedaan om rechten te gaan studeren, was dit nu daadwerkelijk hoe ik de komende 55 jaar mijn leven wil indelen? Daarnaast was de sfeer op kantoor vaak te omschrijven als een Siberisch kou front, gelachen werd er nauwelijks en leuke collega’s waren op 1 hand te tellen. 

In oktober kon ik het niet meer, iedere dag was het gevecht met mezelf om naar kantoor te gaan. De berg werd steeds hoger en mijn humeur werd er niet beter op. Ik had geen uitdaging in mijn werk, vond het inhoudelijk niet leuk en had ook echt het idee dat ik niet op mijn plek zat. Gelukkig zag ik op 16 oktober een vacature voor Trademark jurist bij producent Endemol, mijn droombaan. Mijn geduld werd op de proef gesteld, maar na lang wachten begon ik op 1 februari aan de baan van mijn dromen. Net op tijd, want nog 1 maand langer bij mijn vorige werkgever en ik had waarschijnlijk met een burnout thuis gezeten.

Inmiddels heb ik in een maand meer gelachen dan in 10 maanden bij mijn vorige baan. Ik ga fluitend naar mijn werk en de weken vliegen voorbij. Ik heb lol in mijn werk, met mijn collega’s en heb eindelijk het idee dat ik bezig ben met iets waar ik goed in ben en kennis van heb. 

Vandaag is het 2 maart, dat betekend dat mijn proeftijd al weer voorbij is. Het blijft toch altijd een beetje spannend ook al had ik al snel het idee dat het goed ging en mijn werk werd gewaardeerd. Toch zette het me aan het denken, mede door een artikel dat Suzanne van Art. 255 schreef aan het einde van haar proeftijd, wat als ik van de een op andere dag ineens geen werk meer heb?

Impulsief zou ik zeggen dat ik zou gaan reizen, maar helaas laat mijn spaarrekening dat niet toe. Dus zou ik als een malle op zoek gaan naar werk, of het nu bij de AH achter de kassa is, bij een hardloopwinkel of bij de Yoghurt Barn [die laatste 2 lijken me trouwens best leuk], als ik maar werk heb en mezelf kan onderhouden. Als ik namelijk ergens een hekel aan heb dan is het aan mijn hand ophouden. Er is altijd wel ergens werk te vinden, of je het leuk vindt is iets anders. 

Naast het werken zou ik als een malle gaan sparen [Note to me: Dat zou je nu eigenlijk ook moeten doen!] en na een paar maanden toch die reis gaan maken. Met mijn laptop zou ik dan door Azië gaan, op de meest bizarre plekken blogs maken en hardlopen, de wereld verkennen tijdens het hardlopen. 

Hoe mooi dit bovenstaande ook klinkt, ik ben nog steeds iedere dag heel dankbaar voor deze baan waarin ik eindelijk mijn kennis in de praktijk kan brengen, waar ik mijn passie en ambitie in kwijt kan en waar ik kan lachen, tot tranen aan toe. 

Hebben jullie ook een baan waar je iedere dag fluitend naar toe gaat? 

Vorige post Volgende post

0 reacties

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.