De marathon: 38-42 kilometer

17.04.2014
De laatste 4 kilometer, ze waren mooi, maar ook pijnlijk. Het waren de laatste kilometers van deze reis, niet altijd makkelijk maar met een geweldig resultaat. Deze laatste kilometers werd ik gesteund door mijn mede Dreamteam lid Kwinten die mij door de laatste 4 kilometers heeft gesleept, mijn held!

Bij 38 kilometer zou ik mijn vriend bellen om te zeggen dat het nog 4 kilometer zou zijn, ik kreeg zijn voicemail en sprak wat in. Opeens zie ik daar Kwinten, dat is waar ook, in een vlaag was ik even vergeten dat hij er zou zijn, terwijl ik de kilometers er voor er juist zo naar uit keek. Ondertussen zie ik ook Marlous en Nikkie voorbij komen, volgens mij zitten ze ook behoorlijk stuk.

Kwinten, de ultraloper uit het Dreamteam die is geveld door een nare blessure die hem er van weerhoudt deze marathon te gaan lopen. Hij is niet op tijd hersteld om de hele marathon te lopen en dus liep hij zondag de 10 kilometer. Maar dat niet alleen. Hij heeft met diverse Dreamteam leden een stukje meegelopen vanaf het 38 kilometer punt. En zo ook met mij en dat is precies wat ik op dat moment zo verschrikkelijk hard nodig heb. Hij drijft de man met de hamer weg en praat me er door heen. Hij reikt me een flesje water aan en zodra ik een slokje heb genomen mag ik het weer aan hem geven, ‘Daar moet jij nu niet meer mee lopen’ zegt hij. We lopen verder, ondertussen kan Kwinten alleen maar lovende woorden spreken en prijst hij mij de hemel in over hoe goed ik bezig ben. ik breek op 39 kilometer nog even, ik moet wandelen. Geen probleem zegt Kwinten, zolang je maar door blijft lopen en die laatste kilometer gaat rennen. We wisselen het hardlopen en wandelen af, mijn benen kunnen niet meer, ik bijt door, maar men wat doet het pijn.

Op 40 kilometer zien we een Keniaans ogende man wandelen, kom op zegt Kwinten, je doet het geweldig, je gaat zelfs een Keniaan inhalen. Vlak voordat ik hem inhaal begint de man weer te lopen, ik laat het niet op me zitten, ik moet en zal de Keniaan inhalen.  Ik probeer zover dat nog mogelijk is nog aan te zetten en ga de Keniaan voorbij.

Dan is daar het 41 kilometer bordje, die laatste kilometer en 195 meter ga ik rennen, ik mag nu niet meer stoppen. Het publiek staat rijen dik en iedereen roept mijn naam. Kwinten blijft me aanmoedigen en me moed in praten. Er is een soort fotografen fuik en bij iedere fotograaf die ik tegenkwam probeerde ik te lachen, wat meestal wel lukte. Dan loop ik de bocht om de laatste 500 meter en zie ik het digitale scherm weer met aanmoedigingen. Op de foto links onder zie je mijn reactie als ik het berichtje van Josianne zie op het scherm, niet veel later verschijnt ook het tweede berichtje van mijn neefje Senne op het scherm en het berichtje van Kelly.

Nog maar 500 meter, ik begin me te realiseren dat ik er bijna ben maar echt beseffen doe ik het niet. Kwinten, de held, laat me de laatste meters alleen afleggen, ik loop en ik straal. Er lijkt geen einde te komen aan die 500 meter, ik probeer te genieten en loop richting de finish. op 60 meter voor de finish zie ik hem, Paul, mijn lieverd! Met in 1 hand zijn go pro en in de andere mijn spiegelreflex camera, alles voor het beeld materiaal zullen we maar zeggen. Ik loop door, ik ben er bijna, vlak voor de finish zie ik Ramiro al staan en net over de finish staan ook Ton, Marius en Rob. Wow ik heb het gewoon gedaan, wow, wow, wow!

Meteen duiken Marius, Ton en Ramiro met camera’s op me en ik besef me dat ik het heb gedaan en weer zeg ik wow. Wat was dit gaaf! Merel van Like2Run, de organisatie van de marathon, komt naar me toe en geeft me mijn medaille, hij is mooi, hij is groot en ik doe hem nooit meer af!

Mijn tijd? 4:38:00 en daar ben ik verschrikkelijk trots op! Mensen om me heen reageren teleurgesteld en hadden misschien meer verwacht, maar ik heb het gedaan, ik heb die marathon gelopen, ik heb gevochten, ik heb geleden maar uiteindelijk gestreden en gewonnen en dat is waar het mij om ging! Ik bekijk het ook maar zo, het is een PR!

Pas als ik richting mijn vriend, de familie en vriendin loop begin ik me wat beter te beseffen dat ik het heb gedaan en wordt ik een beetje emotioneel. Als ik mijn vriend knuffel komt het er even uit, dit hebben we samen gedaan, zonder zijn steun had het nooit gelukt! We lopen naar het hotel waar ik een douche neem, dat wil zeggen als ik met hulp van mijn vriend in het bad ben geklommen om te gaan douchen. Heerlijk douchen, maar te lang sta ik er niet onder, ik zit nog in een rush waardoor ik niet rustig kan doen. Ik kleed me weer aan en we gaan naar beneden waar ik nog even na praat met de rest van het team en we bespreken waar we gaan eten. Honger? Ik had verwacht de hele snackbar leeg te gaan eten, maar niets is minder waar, ik heb geen honger, maar als ik dan toch mag kiezen wil ik wel graag Patat met Saté.
Als je echt van iemand houdt
Iemand alles toevertrouwt
Een die echt weet wie je bent
Ook je zwakke plekken kent
Die je bij staat en vergeeft
Een die ‘naast’ en ‘in’ je leeft
Dan voel je pas wat leven is
En dat liefde geven is.
Tags: , , ,
Categorie: Alles, Dreamteam, Hardlopen, New Balance, Overige, Rm14, Rotterdam Marathon
Vorige post Volgende post

0 reacties

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.