De Marathon: Van 0- 25 kilometer. 

16.04.2014
Zondag liep ik de marathon zoals jullie inmiddels allemaal wel weten. Vandaag deel 1 van het verslag van de marathon die ons brengt tot het 25 kilometer punt. Het 25 kilometerpunt ligt net voor de Erasmusbrug en ik begin het lastig te krijgen. Maar opgeven is uiteraard geen optie! 
Het is 5 uur, de dag van de marathon, ik wordt wakker. Shit, hoewel ik best redelijk heb geslapen is het nog vroeg, te vroeg. Ik besluit mijn telefoon te pakken en doelloos in wat feeds te kijken. Mijn ogen worden zwaar en rond 6 uur val ik weer in slaap tot mijn wekker om 7 uur gaat. Het is de dag van de marathon, vandaag ga ik ‘de’ marathon lopen!

Ik sta op en loop richting de badkamer om me op te frissen, aan te kleden en mn haar te doen. Ik ben rustig, verbazingwekkend genoeg. We gaan rond half 8 naar de ontbijt zaal waar we met z’n alle ontbijten. Hoewel ze een heerlijk uitgebreid ontbijt buffet hebben ga ik aan mijn meegebrachte havermout, ik neem liever geen risico’s zo voor de marathon.

Tijdens het ontbijt kletsen we en delen we onze laatste tips. Het is bijna zover en ik ga naar boven om ‘de’ marathon outfit aan te trekken, de spanning loopt op en ik breek, de tranen rollen over mijn wangen, ik brn bang. Nadat mijn vriend me gerust heeft gesteld en ik helemaal klaar ben, lopen we naar beneden voor de briefing van Rob. De pacers van 4:15 wordt mijn plan.

We lopen naar het startvak waar het verschrikkelijk druk is. Sterker nog ik kan het startvak niet eens in. Pas als Lee z’n nootje heeft gezongen kan ik er in. Ik geef mijn vriend een kus en begin aan de grote uitdaging. Het is zo ver, ik loop onder de grote boog van de start door en begin aan mijn marathon. Rustig lopen, rustig stac, ik blijf het als een soort Mantra tegen mezelf zeggen terwijl ‘Alles of niets’ van Linda, Roos en Jessica, door mijn oordopjes klinkt. Ik loop een prachtig rustig tempo, maar heel veel anders dan dat kan ik ook niet aangezien het verschrikkelijk druk is. Ik houdt mezelf voor dat ik vanzelf wel mijn eigen tempo kan lopen als ik een paar kilometer verder ben, maar pas vanaf het Feyenoord stadion krijg ik wat meer ruimte en zie ik de pacers van 4:15. Zij zijn aan de andere kant van het Parcours gestart waardoor ik ze lange tijd niet zag. Mooi, ik haak aan en blijf bij ze in de buurt. Van Paul, een andere loper, leerde ik hoe ik het beste gebruik kan maken van de pacers, je moet er een metertje of 10 achter hangen, dan gaat het, het beste. Ik vol zijn advies op en loop rustig achter de pacers aan. Er zijn tussen de 8 en 10 kilometer veel punten waar ik bijna stil moet staan door vernauwingen en grote drukte, mijn benen waarderen dat niet, ik merk het gelijk. Ik besluit op 11 kilometer te beginnen met mijn gel snoepjes en loop verder, in mijn hoofd gefocust naar het 15 kilometer punt omdat daar een collega van me staat. Ik zie het spandoek en trek een sprintje, oeps misschien had ik dat sprintje niet moeten doen, maar ach ik voel me goed. 

Ondertussen kom ik Blondie tegen, ook een bloggende hardloopster, ze loopt ook mee met de 4:15 groep. Het gaat lekker en ik loop lekker door. Bij 18 kilometer besluit ik ook even wat te gaan drinken uit de band die ik heb meegenomen. Ik schrik als ik merk dat ik een beetje moe word en loop snel weer verder en blijf goed bij de pacers hangen. Ik focus me weer op het lopen, maar merk dat ik door de drukte snel ben afgeleid en niet gemakkelijk in mijn eigen flow terug kom. Dan is daar het bordje van 21,1, de halve marathon, een gevoel van trots stroomt door mijn lichaam, nu kan het niet meer mis gaan, al kruip ik die laatste 21,1 km! Oke een dextro-tje er in en knallen. Ik weet dat mijn collega rond de 25 kilometer weer staat en ook mijn vriend zou misschien die richting op komen.

Ik zit op 23 kilometer en zie mijn collega staan, jeetje wat is het fijn als er mensen die je kent langs het parcours staan zeg! Als ik ooit iemand kan aanmoedigen die een marathon loopt dan doe ik het, ik weet nu hoe belangrijk het kan zijn. Ik loop door en zie in de verte de Erasmusbrug. Zou Paul hier nou gaan staan of? Ik loop door en loop om de hoek en zie dat de menigte mensen niet op houdt, wat een geweldig publiek in Rotterdam! Dan opeens zie ik daar een jongen met een banaan en een camera, het is Paul. Hij probeert me de banaan aan te geven, de schat, maar het enige dat ik wil is een kusje. Ik geef hem een kusje en zeg dat het pijn doet, al zegt mijn gezicht waarschijnlijk al genoeg. Ik loop verder, op naar de Erasmus brug, op naar de laatste 17 kilometer. 

Vanmiddag een nieuw deel van het marathon verslag, so stay tuned! 
Vorige post Volgende post

0 reacties

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.