Mijn verbeelding van de finish

05.04.2014
De start en eerste kilometer lijken me leuk en de laatste 1000 meter van de marathon lijken me ook geweldig. Tussen die twee punten liggen 40 kilometers die me dan weer niet zo leuk lijken, maar het mooiste van de hele marathon lijkt me de finish. Wat ik me allemaal inbeeld bij de finish? 
Nu de eerste en laatste kilometer me geen zorgen baren zijn er nog maar 40 kilometers te gaan, eitje dus. Zeker als je zoveel verschrikkelijk mooie fantasieën over de finish hebt als ik. [Ik geloof nog in sprookjes en dat is ook wel te merken in mijn fantasieën over de finish. ]

41,1 kilometer geeft mijn horloge aan, ik ben er bijna, thank god want wat doet dit pijn. Waarom lopen mensen voor hun lol een marathon? Ik zweer je ik ga nooit meer hardlopen zodra ik over die finish ben. Al mijn hardloopkleding en schoenen gaan op marktplaats en ik ga yoga doen, of pilates, zolang het maar rustig is en geen pijn doet! Goed nog 1000 meter, na die vorige 41100 meter kunnen deze laatste er ook nog wel bij. Shit, straks staat Paul daar natuurlijk met een camera en Ton en Ramiro en fuck, ik zie er niet uit. Met het laatste droge plekje van mijn shirt veeg ik het zweet van mijn gezicht terwijl een toeschouwer mijn naam roept en zegt dat het nog maar 900 meter is. Puff nog maar 900 meter, voor niet hardlopers, mensen die langs de kant staan klinken deze laatste 900 meters als een eitje maar weet je dat dit ongeveer 900 passen zijn? 

Oke waar staat Paul, wacht Paul is kleiner dan Zowy ik kan me beter focussen op Zowy, die is langer, ja ik focus me op Zowy. Zal ze haar gele jas aan hebben, dat zou wel slim zijn dan zie ik haar. Fuck wat staan er veel mensen en vele roepen mijn naam, shit maar waar zijn ze. In de verte zie ik de finish, jezus heb ik dit echt gedaan, heb ik echt een marathon gelopen? Holy fuck, ik voel dat mijn wangen weer nat zijn, dit keer niet van het zweet maar de emoties. In de verste zie ik een spandoek met Stacey, zou dat voor mij zijn? De tranen springen nog verder in mijn ogen het zijn Paul, Zowy, Lotte, Sabine en Jess, ze staan daar op mij te wachten en gillen me naar de finish. Ik wil paul een kus geven, ik wil hem gewoon even een kusje geven. Al die maanden dat hij al mijn verhalen, ergernissen, spierpijn en vroege zondag ochtend duurlopen heeft moeten verdragen, maar nooit klaagde hij. Ik loop naar hem toe en geef hem een kus, mijn grote liefde. Ik loop verder op naar de finish en hoor mijn naam door de speakers, de boog komt steeds dichterbij maar het lijkt wel een eeuwigheid te duren tot ik er daadwerkelijk ben. Kom op waarom doet dit zo pijn, ik merk dat ik de pijn verbijt. Shit een verbeten gezicht is zo niet sexy, Stac focus je, lach leuk en doe alsof je Doutze bent die heel soepel over de finish komt. Je wilt toch een foto van je finish af laten drukken? Hell to the no dat je dat gaat doen als je er zo verschrikkelijk lelijk op staat! In de verte zie ik Ton, Ramiro en Marius staan en voor ik het weet zie ik om het hoekje ook Geert en Bart staan, fris en fruitig en ready om me op te vangen. Nog 2 passen, ik gooi mijn armen in de lucht en met tranen die in een stevig tempo over mijn wangen biggelen kom ik over de finish. Ik ben kapot en wil liggen of zitten. Ton maakt verschrikkelijke beelden van mijn finish en zoomt in op het moment dat ik probeer uit te hijgen bij Geert en Bart. Had ik al gezegd dat ik wil zitten en drinken wil hebben? En die schoenen, ik moet echt Uggs hebben, ik kan geen schoen meer voelen, maar mijn schoenen uit doen zorgt waarschijnlijk voor een epilatie van teennagels. 

Ik ben intussen 5 minuten binnen en loop samen met mijn ontvangst comité naar mijn medaille, drinken en vriend. Ja waar is Paul, ik wil hem zien, ik wil hem knuffelen, ik wil hem vasthouden. Uit de verte hoor ik: “Stac we zijn hier” en hoor aan de stem van de mede juichers dat ook Lotte en Zowy bij hem zijn. Ik wil er naar toe rennen, maar mijn benen werken niet mee, godver ik heb net 42 kilometer gelopen en dat laatste stukje houden ze er ineens mee op. Gelukkig komen ze mijn kant op kan ik hem dan eindelijk vast pakken, zonder hem was het nooit gelukt! 

Het kettinkje dat je boven aan het artikel ziet is mijn droom en mooie doch fashionable herinnering aan mijn marathon. Ik vond hem online bij Etsy voor maar €24,00. Dit zou voor mij wel echt een ultieme beloning zijn na de marathon, iets waardoor ik altijd herinnerd wordt aan deze dag. 

Na de marathon zal ik de ware laatste 1000 meters beschrijven, eens kijken hoe de bittere realiteit is. 

Vorige post Volgende post

0 reacties

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.