Run: We Own The Night – Verslag

11.06.2014
Zaterdag was het dan zo ver, de tweede editie van de Nike ‘We Own The Night’ run dwars door Amsterdam. Met duizenden andere meiden doorkruiste ik de stad om na 10 kilometer te finishen in het Olympisch stadion. Lees vandaag mijn verslag van deze bijzondere race.

Laten we beginnen met de voorbereidingen, voor een wedstrijd dient Pasta te worden gegeten en bij gebrek aan kooklust toverde ik een portie Pasta Pesto uit de vriezer. Het maaltje werd in de magnetron opgewarmd en het geheel werd opgeleukt met wat rucola en kaas. Een heerlijk maaltje dat niet onder deed voor een uitgebreid gekookte maaltijd. Na het eten moesten mijn nagels nog even een turquoise touch krijgen en vervolgens hees ik me snel in mijn speedy doch luchtige outfit en sprong ik op de fiets naar het olympisch stadion.
Na een warming up van een minuut of 20 op de fiets kwam ik aan in het stadion waar ik al snel ene hoop bekende tegen kwam. Mijn oud klasgenootje van de theateropleiding, Kelly, was ook van de partij. Van haar ontving ik een super lief kaartje eerder die dag, dus een bedank knuffel was wel op zijn plaats. OP het terrein was een photoboot te vinden van Vogue, je kon bij een Nike Plus tent veters halen in de kleur van je nike plus app level [1800 km dus bij mij donker blauw]. Ook aan de inwendige en uitwendige mens was gedacht, zo zorgde Vita Coco voor de nodige hydratatie en was mijn grote chocolade vriend Tony ook van de partij. Tussen een ellelange rij door zag ik de mogelijkheid om je haar of nagels te laten doen, maar ik voelde niet echt de behoefte me bij de rij te voegen.Een andere behoefte waar ik wel aan toe gaf was om naar de WC te gaan, immers, ik was al om 8 uur in het stadion en dronk de nodige pakjes Vita Coco. Na ongeveer een half uur in de rij te hebben gestaan was ik blij dat ik met een lege blaas in het startvak kon staan waar een warming up werd gegeven die ik stiekem maar even heb overgeslagen. In het startvak werd ons geduld behoorlijk op de proef gesteld want ipv de geplande 22:30 gingen we pas om 22:50 van start.

Het startschot klinkt en ik ga van start, al zeker 4 weken heb ik amper gelopen en van de dokter mag ik gezien mijn bloedarmoede absoluut niet hardlopen. Goed, dat laatste doe ik nu dus wel en de eerste 2 kilometers is er ook niets aan de hand. Terwijl ik met een pace van 5:15 ‘rustig’ aan het lopen ben begint het al bij 2 kilometer te dagen waarom de dokter zei dat ik niet mocht lopen, ik voel me licht in mijn hoofd en de vermoeidheid slaat zo hard in dat ik het liefst direct door loop naar mijn bed. Ook mijn knieen die vorige week in botsing kwamen met de straat en nog steeds kapot, blauw en dik zijn begInnen tegen te sputteren. Ik besluit even te wachten en hoop Kelly en Denise tegen te komen, maar ik zie ze niet en besluit maar weer verder te lopen. Veel verder kom ik echter niet en dus besluit ik weer even te wachten en zie ik binnen een minuutje Kelly en Denise verschijnen. Ik sluit me aan bij de meiden en probeer zo goed als mogelijk ze bij te houden maar bij kilometer 5,5 net iets voorbij het water punt van de Junkies voel ik wederom dat ik bijna flauw val en overweeg ik verder te wandelen. Ik voel me gefrustreerd, minder dan 2 maanden geleden liep ik nog een marathon en nu kan ik niet eens 10 kilometer lopen.Kilometer 5,5 tot 10, of eigenlijk 10,33, heb ik afwisselend gelopen en gewandeld. Ik moest en zou finishen, al was het alleen maar omdat ik zo graag het kettinkje wilde hebben. Alle mensen langs de kant vond ik geweldig en de half ontblote mannen in het Vondelpark die door Run2Day waren verzorgd waren meer dan smullen en zorgde er voor dat ik de finish heb gehaald. Nee geen top tijd, helemaal niet zelfs, maar toch ben ik trots dat ik het heb gedaan. Dus bekijk het ook maar heel positief en zonnig, immers de vorige keer dat ik finishte met een 10 kilometer in het Olympisch stadion liep ik er 1:06 over, nu liep ik er 1:04 over, een verbetering van 2 minuten dus. [Ja, ik snap ook wel dat dit heel ver gezocht is, maar laat me maar even in mijn positieve mood hangen ;)] Toch zal ik vanaf nu mijn lichaam echt meer in acht gaan nemen en wat meer gaan luisteren naar de dokter.

Bij de finish kreeg ik het kettinkje waar het me allemaal om te doen was, hij prijkt nu om mijn nek en ondanks dat het geen top race was ben ik trots. De afgelopen weken waren in vele opzichten niet makkelijk, maar ik genoten en ben gefinisht en dat was mijn doel!
Vorige post Volgende post

0 reacties

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.