Legally-Fit: Olympisch stadionloop

11.11.2014

IMG_4619-001

Na maanden van afwezigheid om hardloopevenementen was het zondag de hoogste tijd om mijn neus weer eens te laten zien. Het olympisch stadion was de plek waar ik 5 jaar geleden voor het eerst een hardloop wedstrijd liep en waar ik nu mijn comeback maakte. 

5 jaar geleden liep ik tijdens de Olympisch Stadionloop mijn eerste wedstrijd. Niet alleen ik liep die wedstrijd destijds, maar ook mijn moeder, een bijzondere en speciale herinnering aan deze loop heb ik dus zeker wel. Als ik dan ook een rustige maar mooie comeback mocht plannen dan was het tijdens deze loop.

Met een bak havermout als bodem op de maag sprong ik om 10:00 uur op de fiets. Een lichte kriebel tergde mijn maag, hoewel ik mening wedstrijd heb gelopen waren er toch wat zenuwen aanwezig. Terwijl ik op de fiets nog een maal het betoog van mijn ouders en vriend door neem: ‘Stacey denk om je gezondheid en niet om je tijd’ ben ik voor ik het weet aanbeland aan de goede kant van Amsterdam, Amsterdam oud-zuid, die kant waar je een maandsalaris aan huur betaald en waar men het eten haalt bij een traiteur. Een schril contrast met mijn buurt, Amsterdam Oost en dan ook nog het deel waar met enige regelmaat pistolen worden gebruikt om ruzies uit te vechten, maar goed ik dwaal af.

Als ik mijn fiets heb geparkeerd bij het stadion beginnen de zenuwen echt te komen met als gevolg dat ik reten chagrijnig word en me aan alles loop te ergeren. Normaal heb ik dat alleen tijdens een wedstrijd, maar nu dus ook er voor, gelukkig was ik alleen en was het grotendeels weggetrokken toen ik mijn startnummer had en mijn tas had afgegeven.

Op Instagram zie ik dat ik niet de enige ben die loop en ik stuur snel een Appje naar Gabriella die er ook blijkt te zijn. Twee blauwe vinkjes later staan we gezellig te kletsen en bespreken we onze plannen en natuurlijk moet er even een selfie worden gemaakt.

Voor ik het weet is het 11 uur en sta ik in een startvak vol giebelende middelbare scholiere die met hun schoolteam deelnemen. Niet alleen kun je ze herkennen aan geroddel op een hoog stemmetje en gegiechel wanneer er een knappe man voorbij komt in strakke hardlooplegging, zee lopen ook nog eens in fluor roze shirtjes. Dat laatste vind ik dan weer wat minder, niet omdat ik roze niet mooi vind, maar omdat ik mezelf ook in een zelfde fluor roze kleur heb gehesen voor de gelegenheid. Weliswaar prijkt er op mijn shirt de tekst ‘Ben jij al donor’ en niet ‘Barleaus Running team’ maar de verwarring is snel gemaakt. Afijn, na 5 minuten klinkt het startschot en gaan we van start.

Stacey TEMP8-001

Na het startschot klik ik met een soepele handbeweging mijn muziek aan en houdt ik mij rechter duim gereed om mijn horloge aan te zetten zodra ik bij de tijdregistratie matten ben aanbeland. KLIK doet mijn duim en daar ga ik, 5 kilometer hardlopen. Zodra ik het stadion uit loop zie ik dat ik wat aan de harde kant loop 4:54 per kilometer en dat terwijl ik tegen mijn moeder zei dat ik rond de 6:00 zou gaan lopen. Dat laatste geloofde ik zelf eigenlijk op voorhand al niet [sorry mam] maar 4:54 is wel een beetje snel. Na een kilometer vind ik wat meer rust in het lopen, een eerste kilometer is immers altijd wat chaotisch, en neem ik wat meer gas terug. Ook kilometer 3 loop ik voor mijn gevoel rustig. Ik leg mezelf een verbod op om steeds maar op mijn horloge te kijken, ik moet op gevoel gaan rennen en mag alleen bij het kilometer bordje even kijken. Tot mijn schrik loop ik bij het passeren van het 3 kilometer bordje nog steeds wel aan de snelle kant 5:15 per kilometer. Wederom flitsen die woorden door mijn hoofd “Stacey, denk aan je gezondheid niet aan je tijd”. Ik neem me voor om rustiger te lopen en voor mijn gevoel loop ik gewoon een mooi duurloop tempo, een tempo hetgeen ik nog wel even vol kan blijven houden.

Voor ik het weet zie ik uit mijn rechter ooghoek het bordje 4 kilometer verschijnen. Ik werp een snelle blik op mijn horloge en zie 5:07 staan. “Ja doei, dat kan dus echt niet” denk ik nog, ik ben toch langzamer gaan lopen? Langzaam doemt het Stadion op aan de rechterkant en voor ik het weet kom ik het stadion in. Een laatste aanzet? Mwah waarom niet, ik zet nog even aan en zwaai naar oud-klasgenootje Ima die speciaal naar het stadion is gekomen om me aan te moedigen. [oké, dat is niet waar ze moest zelf de 10 KM lopen, sterker nog, ze zag me niet eens omdat ze me aanzag voor een van die Barleaus runningteam giebeltjes…] Voor ik het weet ren ik over de finish.

Pas als ik tot stilstand kom en een medaille heb weten te bemachtigen merk ik dat ik toch wel redelijk diep ben gegaan, die laatste aanzet resulteerde in een kilometer in 4:48 en dat is voor iemand die net weer een beetje loopt toch wel erg snel. Terwijl ik aan het uithijgen ben en mijn gezicht langzaam de kleur van een tomaat begint aan te nemen, komt Ima op me af. Na wat gekletst te hebben loop ik richting mijn spullen en later zelfs mijn fiets.

© Phanos

Onderweg naar huis besluit ik mezelf te trakteren op een tweetal takken met besjes in de kleur van mijn hoofd op dat moment. Enigszins bezweet en nog steeds lichtelijk rood gekleurd reken ik af als ik in loop op mijn merkagent. Er zijn altijd betere momenten dan deze om een zakelijke partner tegen te komen. Gelukkig blijkt hij ook een loper te zijn en vermoed ik dat hij het me wel kan vergeven, maar na dit toch wat ongemakkelijke moment spring ik snel op de fiets, de douche wacht op mij. Maar de goden zijn niet met mij, nu is het ook wel een minuut of 20 fietsen vanaf het stadion naar mijn ghetto buurt, maar het lot leek te bepalen dat ik ook nog mijn directe collega tegen moest komen. Inmiddels was mijn kleur wat bijgetrokken en was het louter nog wat wilde haar, een hardloopbroek en fluor gele schoenen dat deed vermoeden dat ik had gesport, maar ook nu had er een beter moment geweest om toevallig een collega tegen te komen.

Eenmaal thuis keer ik terug in de keiharde realiteit, de realiteit van amateur hardloper die gewoon zelf haar schoenen uit moet doen, hardloopkleding in de was moet doen en dan onder de douche stapt alwaar ik mezelf moet inzepen. Het leven van een hardloper is zwaar….

Ps. Even hulde aan oud klasgenootje Ima die haar eerste 10 KM wedstrijd liep in 52:49!

Aan welke wedstrijd hebben jullie een mooie of speciale herinnering? 

Tags: ,
Categorie: #Legallyfit, Hardlopen, Legally-Fit, Sporten
Vorige post Volgende post

8 reacties

  • Reageer Tessa 11.11.2014

    Hartstikke leuk stukje! En wat een lekkere tijd voor iemand die het rustig aan zou doen (soort van dan ;-))!

  • Reageer Linda 11.11.2014

    Wauw wat een tijd! En je foto op het einde is echt gaaf! Ik had zaterdag een kleine loop in Houten, de vlinderloop. Zo soepel het bij jou ging, zo moeizaam ging het bij mij, ik ben blij dat ik de finish haalde! Maar het was wel leuk

    • Reageer Stacey 12.11.2014

      Wat jammer dat het zo moeizaam ging…. Volgende keer gaat het vast weer beter!

  • Reageer Ima 11.11.2014

    Supergoede tijd, super comeback! En wat leuk, ik word gewoon genoemd op je blog! Haha “Barleaus runningteam giebeltje” geniaal!

    • Reageer Stacey 11.11.2014

      Mijn trouwe fan verdient natuurlijk een plekje op de blog 😉

  • Reageer Eva 12.11.2014

    Super goed gedaan en leuk geschreven!

  • Reageer Kim 12.11.2014

    De eerste wedstrijd die ik liep was de Zevenheuvelenloop, sindsdien loop ik hem ieder jaar, toch wel speciaal. Goed gedaan trouwens, mooie tijd.

  • Reageer Jenn 14.11.2014

    Wat leuk geschreven! Ik ben nog niet zo ver dat ik wedstrijden loop, maar misschien volgend jaar 🙂

  • Laat een reactie achter

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.