Legally-Fit: De halve marathon van Egmond

13.01.2015

New folder (2)7

De start werd een half uur uitgesteld, de windstoten duwde je bijna om ver en een gevoelstemperatuur van -4. De omstandigheden leken roet in het eten te gooien om een fijne halve marathon te lopen, toch viel het alles mee en liep ik een heerlijke race. Vandaag mijn verslag van de hele dag. 

New folder (2)12
09:15 – Good morning!

De wekker staat op tijd zodat ik voldoende speling heb om me helemaal klaar te maken. Nog voor ik onder de douche stap leg ik alle kleding en overige zaken zorgvuldig neer op de grond waarna ik een foto er van maak, het bewerken en posten komt straks wel, eerst douchen. Na het douchen ben ik een uur bezig om mijn haar perfect te hebben. Met de harde wind moet het immers wel een beetje goed blijven zitten. Ondertussen staat de havermout vast in de magnetron. 

New folder (2)13
10:00 – Havermout tijd

Mijn moeder stuurt een appje om me succes te wensen en om te vertellen dat ze op de radio heeft gehoord dat het heel koud is in Egmond. Ze adviseren de toeschouwers warme kleding/thermo kleding aan te doen gezien de gevoelstemperatuur van -4 graden. Ik ben inmiddels blij dat ik mijn shirt met lange mouwen aan heb nog even warm kan worden van de havermout. Bij de havermout een gekookteitje, een sapje en een dosis immodium, ik kan er geheimzinnig over doen, maar zonder immodium geen halve marathon.

10:45 – 30 minuten uitstel
Op het moment dat we ready to go zijn krijg ik een berichtje van een collega die de kwart marathon loopt dat de start 30 minuten is uitgesteld. We besluiten dus om nog even binnen te blijven en gaan een half uurtje later eerst even richting de AH om een trosje bananen te scoren. Eenmaal op weg nemen de zenuwen steeds meer toe, zenuwen voornamelijk omdat ik twijfel aan mezelf; kan ik het wel, is het wel verstandig om een halve te lopen zo vlak na mijn blessure en zeker nu onder deze omstandigheden. Gelukkig kan mijn Lieve M. me een beetje tot rust brengen terwijl we richting Heiloo rijden om de auto te parkeren.

12:00 – Here we are
We zijn in Heiloo, konden makkelijk de auto parkeren en lopen richting de bus. Binnen een paar minuten is er een bus, dat is heel wat beter geregeld dan vorig jaar, toen ik 1,5 uur op een bus moest wachten. In de bus zit een groep mannen die gezamenlijk gaat lopen en waarvan 1 man het hoogste woord heeft. Hij is overduidelijk zelf dood op van de zenuwen en zit de rest van zijn vrienden bang te maken die geen zonnebril en handschoenen bij zich hebben. Ik zit echter lekker tegen mijn lieve M. aan gekropen en ben weer een beetje rustig. Na een minuutje of 10 zijn we in Egmond en vanaf het moment begin ik te begrijpen waarom de start is uitgesteld, mensen volledig ingepakt zijn en waar die gevoelstemperatuur van -4 vandaan komt.

12:40 – Ik heb het k k k k koud
We hebben startvak bruin gevonden en zijn er vlak bij gaan staan. Het is geen doen om een plekjes ergens binnen te vinden omdat het overal stampes vol staat. Gevolg is dat we in de wind op de boulevard tegen elkaar aan geplakt staan in de hoop een beetje warm te blijven. Inmiddels heb ik ook mijn haarband in gedaan en handschoenen aan, alles om maar warm te worden. Warm worden is iets wat maar niet lukt want men, oh men, wat heb ik het koud. De wind gaat dwars door al mijn kleding heen en ik verlies werkelijk alle hoop op een lekkere wedstrijd. Als nu iemand zou zeggen dat ze de wedstrijd aflassen zou ik het niet erg vinden, dacht ik nog. Inmiddels heb ik me nog steviger om M. heen geslagen. Had ik al gezegd dat ik het koud had? Ik stond gewoon te klappertanden en dat terwijl ik me, volgens mij, toch best goed had ingepakt.

13:10 – BRRR moet mijn jas echt uit?
Shit, mijn jas moet echt uit en ik moet nu echt naar mijn startvak gaan. KOUD!!!!! Nog een keer geef ik mijn lieve M. een kus en dan ga ik er in en loop ik langzaam naar de start. Op het moment dat iedereen een beetje in beweging komt merk ik pas hoe stijf ik ben geworden van de kou. Iedere stap die ik neem dreunt door mijn hele lichaam, mijn voeten doen pijn en mijn benen zijn stijf. Ik voel hem al aankomen, mij kennende betekend dit een snelle start.

13:19 0-3 KM
Bam en starten maar. Zoals voorspeld loop ik zonder dat ik het me ook maar een seconde realiseer een hele snelle start 04:58 duurt mijn eerste kilometer. Ik loop voor mijn gevoel rustig door en het valt me op dat je in het dorp zelf nog vrij weinig last hebt van de wind. Het is wel weer erg druk en het is even zoeken voor een fijn plekje en dat gaat, zoals gewoonlijk gepaard met de nodige irritaties. Mensen van een team die met 5 man sterk naast elkaar blijven lopen of mensen die je gewoon weg duwen, afsnijden en ga zo maar door. Het hoort er allemaal bij en het is ook wel de charme van een wedstrijd lopen, even vechten voor je plekje.

3-10 KM
Met vol de win tegen draaien we het strand op. Op de een of andere manier staat me van vorige jaar bij dat er maar een heel smal stuk te lopen was op het strand en tot mijn verbazing kun je nu goed lopen op het strand. De wind komt vol vanaf de rechterkant, de zee kant, met als gevolg dat er schuim onze kant op wordt gewaaid. Ik besluit mijn handschoenen en haarband nog maar even op en aan te laten aangezien het toch best frisjes is. Bij kilometer 6 vind ik het tijd voor een gel snoepje en denk ik alvast aan het water wat gaat komen en die ik toch best wel kan gebruiken. Door de wind heb ik een hele droge mond en schrale lippen. Het lopen op het strand gaat best goed en ik loop een mooi, redelijk stabiel tempo. Bij kilometer 8 heb ik het echter wel gehad die zij wind en wil ik het liefst gelijk van het strand af, maar ik weet dat het nog even duurt. Vorig jaar vond ik de strand afgang een hel dus ik focus me vooral op het moment dat, dat stuk geweest is. Door de wind valt het punt juist nu heel erg mee, we hebben vol de wind in de rug en ondanks dat het flinke klimmetje best even wordt gevoeld door mijn bovenbenen kom ik boven.

10-15 KM
Huh, was hier niet een camera punt vorig jaar? Do eik daarom mijn best om lachend naar beneden te lopen? Goed, blijkbaar hebben ze het camera punt dit jaar geskipt vanwege de wind ofzo, dan maar water drinken. Het is en blijft altijd chaos bij een water punt en mensen denken vooral aan zichzelf door lekker door te lopen. IK loop door en realiseer me dan pas dat door de duinen lopen ook niet altijd heel fijn is. Het zijn smalle onverharde paden en hier en daar steken wortels van bomen uit, dus je moet nog goed opletten ook waar je loopt. Toch gaat het qua tempo allemaal lekker, ik loop een snelheid waar ik me lekker bij voel en die ik goed vol kan houden.

15-21,1KM
Zodra ik het 15 kilometer punt bereik begint het moment dat ik vaker op mijn horloge ga kijken. De vermoeidheid begint wat toe te slaan en ik weet dat me straks nog een pittige laatste 2 kilometers te wachten staan. Ik krijg het warm en doe mijn haarband af. Tijdens het lopen gaan mijn gedachtes alle kanten op, van de stoelverwarming in de auto naar de kleur handdoeken voor in de nieuwe badkamer en dat het zo jammer is dat het huis nog niet klaar is en dat ik niet de hele avond in bad kan liggen. het gebeurt slechts zeer zelden dat ik tijdens een wedstrijd aan denken over dit soort dingen toe kom. Er flitst door mijn hoofd dat we vanavond ook nog wat moeten eten en ik bedenk me dat ik stiekem wel zin heb ik patatjes met satesaus van snackbar ’t snorretje. Afijn, ik ben tot rust aan het komen tijdens het lopen, ik focus me niet op het zetten van mijn enen been voor het andere been, maar ik ben ontspannen. Ontspannen tot ik de bloedweg zie, gelukkig is er juist op dat moment afleiding in de vorm van Lianne die voorbij komt en hoi zegt! De rest van de bloedweg is zo voorbij, Thanks Lianne! Eenmaal boven dacht ik er bijna te zijn, maar zowel de route als mijn horloge zeggen dat het nog iets van 1 kilometer te gaan is. 1 laatste kilometer waar ik naar toe heb geleefd maar waar ik niet stuk op ga, ik voel me goed en natuurlijk is die laatste kleine beklimming naar de boulevard te voelen in mijn benen, maar dat is redelijk normaal toch? Eenmaal de boulevard opgedraaid loop ik aan de rechter kant, daar moet mijn lieve M. staan. Ik zie hem al snel, ja daar staat hij. Wat is het fijn om hem te zien, die arme schat die het zo koud moet hebben, ik roep nog even dat ik van hem hou en ga dan richting de finish.

Na de finish
Joehoe ik heb het gewoon gedaan! Met 2 duimen in de lucht kom ik over de finish en druk ik op de stop knop van mijn horloge. 2:01:06 geeft hij aan, een tijd waar ik onwijs trots op ben. Amper 3 maanden geleden liep ik nog met krukken en nu loop ik al weer een halve marathon, op een lastig parcours en onder zware omstandigheden. Al snel zie ik aan de zijkant mijn lieve M en na een kusje geeft hij snel mijn jas zodat ik warm kan blijven. Ik ben zo blij maar verkeer nog een beetje in een roes waardoor ik opvallend stil ben voor mijn doen. Na mijn medaille in ontvangst te hebben genomen en een flesje AA weet ik niet hoe snel ik naar M. moet om hem een knuffel te geven en om te vragen hoe het met hem gaat. Hij heeft immers al die tijd stil moeten staan en op mij staan wachten.


15:30

Na mijn lieve M. in mijn armen te hebben gesloten en een dixie stop lopen we naar de bus. Ik maak me zorgen dat ik mijn moeder nog niet heb gebeld. Ze maakte zich heel veel zorgen dat ik ging lopen en ik wilde haar even laten weten dat alles goed was gegaan. Wat blijkt, mijn moeder heeft me gewoon op TV zien finishen! Blijkbaar werd het geheel live uitgezonden op RTV NH en omdat ze wist wat ik aanhad hadden ze me herkend. Toch wel handig dus die camera’s daar. Voor we het weten zitten we in de bus naar Heiloo en zit ik een banaantje te eten in de bus. Hoewel we het beide heel koud hebben glimmen we, beide van trots. Helemaal tot me doordringen doet het nog niet, maar ik heb het echt gedaan, ik voel me echt nog goed en ik heb echt een goede tijd gelopen. Voor ik het weet zijn we bij de auto en maken we nog snel even een foto voor op Instagram, dit goede en mooie nieuws moet immers wel gedeeld worden natuurlijk! In de auto bel ik mijn moeder en zet ik mijn stoelverwarming op standje billen grillen, heerlijk. Mijn moeder [en vader natuurlijk] zijn super trots op mijn prestatie.

16:30
We komen aan bij het huis van M. waar hij de laatste spulletjes op haalt. Zijn huis is verkocht en ons huis is nog niet klaar dus komt hij gezellig bij mij wonen. Mijn huis is dus voortaan ons huis en ik hoef hem voortaan niet meer te missen, we zien elkaar voortaan gewoon iedere dag. Na de laatste dozen in de auto te hebben gedaan verlangen we naar eten, een douche en de bank en rijden we snel richting de snelweg. Maar dan…… FILLE!

New folder (2)11
16:45-19:45

We staan gewoon stil en schieten voor geen meter op. Een stukje wat normaal nog geen 30 minuten rijden is komt nu niet eens vooruit. Helaas is er ook geen meter beweging in deze file en lijkt er echt geen einde aan te komen. Ik kan je vertellen dat we er lekker chaggerijnig van werken, ik was moe, had honger, wilde naar het toilet en wist niet meer hoe ik moest zitten. Ook mijn lieve M. was er goed klaar me en dus zaten we lekker te zeuren en te klagen hoe klaar we er mee waren.

19:45-23:00
Eenmaal thuis ging mijn Lieve M. gelijk naar de supermarkt en snackbar. Ons diner werd niet erg romantisch nu het gewoon bij de snackbar werd afgehaald. Voor mij een patat satesaus met een frikandel met satésaus [alles in het leven zou met satésaus moeten zijn, het maakt alles gewoon zo veel mooier en lekkerder!]. Na het eten ging ik lekker douchen en mensen wat is dat lekker na het lopen en die ellelange file zeg! Na het douchen kropen we op de bank en keken we Divorce met een paar stukjes Tony. Na de aflevering kropen we al snel in bed, lekker slapen na die lange drukke dag.

Tags: , , , ,
Categorie: #Legallyfit, Hardlopen, Legally-Fit
Vorige post Volgende post

16 reacties

  • Reageer Josianne 13.01.2015

    Wauw, echt súpergoed gedaan! Zeker met deze omstandigheden, echt knap hoor!

  • Reageer Tineke 13.01.2015

    Wauw, wat onwijs goed gedaan! Met zulke weersomstandigheden en zo vlak na je blessure.. Petje af hoor!

  • Reageer yvonne 13.01.2015

    Super! goed gedaan hoor!

  • Reageer Linda 13.01.2015

    Wauw!! Wat een verhaal! Wat gaaf!!! Ik ben wel jaloers op je dat je dit gewoon “even” doet!

  • Reageer Bente 13.01.2015

    Super goed! Echt fijn dat je zo lekker hebt gelopen!
    En wat balen van de file!

  • Reageer Danielle 13.01.2015

    Heeel goed goedaan!

    En lekker .. het snorretje.. daar loop ik vaak langs 😉

  • Reageer Anne 13.01.2015

    Ik vind het al dapper van je dat je ondanks de weersomstandigheden toch bent gaan rennen (zeker langs het strand!). Ik ben al 4 dagen lang amper het huis uit geweest – als het niet hoeft, dan doe ik het niet, oeps. En dan die tijd, super!

  • Reageer Raounak 13.01.2015

    Wat stoer!! Super gaaf. Gefeliciteerd!

  • Reageer Irene 13.01.2015

    Knap gedaan hoor!

    Na zulke wedstrijden voel ik mij extra voldaan. Helemaal als ik na afloop het vier met een lekker frietje met mayo 😀 (romantische maaltijden zijn minder aan mij besteed 😛 )

    Heerlijk trouwens dat je nu kunt gaan samenwonen met hem.

  • Reageer Renate 13.01.2015

    Goed gedaan hoor! Zo vlak na je blessure is het een extra grote prestatie!!

  • Reageer Tedje 13.01.2015

    Waaauw wat ontzettend goed! Je mag trots op jezelf zijn!

  • Reageer Elise 13.01.2015

    Een prestatie om trots op te zijn! X

  • Reageer Lianne 13.01.2015

    Herkenbaar verhaal haha.. Maar supergoed gelopen hoor! Leuk dat ik je zag het laatste stukje 🙂

  • Reageer Jessica Oosterloo 15.01.2015

    Mooi wedstrijdverslag! Ik vind dat je het super goed gedaan hebt!! 🙂 Wat was het pittig he met die weersomstandigheden. Haha, ik had zelf ook echt het idee alsof ik stil aan het staan was toen we de Bloedweg opliepen (laatste 2km).

    • Reageer Stacey 15.01.2015

      Mijn tijd valt natuurlijk in het niet bij jouw super snelle tijd. Echt mega goed gelopen! De bloedweg blijft echt een dingetje, je kan je er nog zo goed mentaal op hebben voorbereid, hij hakt er gewoon altijd in.

      • Reageer Jessica Oosterloo 16.01.2015

        Hihi dankjewel meid! Maar ik vind het ontzettend knap van je dat de halve van Egmond gelopen hebt, zeker omdat je 3 maanden geleden nog met krukken liep! Hoe onwijs mooi is het dan als je dit dan weer kan 🙂 🙂 🙂 Haha, ja die bloedweg zal altijd killing blijven op het einde!

    Laat een reactie achter

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.