Legally-Fit: Throwback, Rotterdam Marathon 2014

12.04.2015

IMG_9201
Vorig jaar liep ik de marathon, de MA-RA-THON! Als ik er aan denk krijg ik nog steeds een grote glimlach op mijn gezicht en daarom blik ik maar wat graag even terug naar een jaar geleden. Hoe denk ik nu terug aan de marathon en zou ik het ooit nog een keer doen?
Hoe langer het geleden is dat ik de marathon liep, hoe trotser ik ben. Ik kijk nog steeds met een hele grote glimlach op mijn gezicht terug op mijn prestatie. Stiekem doet het pijn in mijn hart dat ik vandaag niet start bij de marathon van Rotterdam, zeker omdat ik weet dat ik mijn tijd van vorig jaar dubbel en dwars zou verbeteren, 21 minuten er af, dat zou gelukt zijn als ik nu zou zijn gaan lopen…. Maar goed makkelijk praten vanuit mijn luie stoel natuurlijk. Het is niet verstandig om nu die marathon te lopen, dus loop ik hem nog even in gedachte, loop je mee?

IMG_9184
Om 05:30 word ik wakker, shit, ik ben te vroeg wakker flitst er door mijn hoofd, ik maak me meer zorgen om de hoeveelheid slaap die ik heb gedaan dan om de afstand. Nu weet ik dat die knop straks om gaat, voldoende slaap of niet, het gaat om die 42 kilometer. Na het zorgvuldig invlechten van mijn haar begin ik hyper te worden, mijn energie kanaliseren en niet springen zoeft door mijn hoofd, maar het werkt voor geen meter, ik ben op van de zenuwen.

In het startvak zoek ik wanhopig naar de pacers die ik geen velden of wegen te bekennen zijn, ze blijken aan de andere kant te staan, maar dan is het al te laat. Het startschot klinkt en ik moet gaan. Ik zie mezelf nog lopen, alles of niets van Linda, Roos en Jessica staat op. Lach maar, maar die foute muziekjes toverde ene instant glimlach op mijn gezicht en hebben me er doorheen gesleept, te samen met de gesproken aanmoedigingen van de mensen langs de kant.

IMG_9164

Ik loop door, het is druk, ik kan soms niet eens lopen zo druk als dat het is en ik merk al na 8 kilometer dat mijn bovenbenen beginnen te verzuren, echt HOE DAN? Na 8 kilometer loop ik bij de pacers en wordt de drukte wat minder, op 10 kilometer staat mijn collega haar schoonzusje aan te moedigen en ik knal er een sprintje uit haar kant op. Goed en nu, dat gevoel komt bij kilometer 21, ik zie het bord nog zo staan. Ik sla mezelf voor mijn hoofd dat ik het doe en niets voelt meer goed en mijn benen doen al pijn. Die pacers, nee die kan ik al niet meer bijhouden en ik zie het niet meer zitten. Dan vlak voor de Erasmus brug staat daar mijn toenmalige vriend die in stress die hij ervaart vergeet dat ik een banaan wil en wat wil drinken, geloof me ik kan wel janken. Ik loop door en loop de Erasmus brug over, nou ja, half lopen, half wandelen, want ik kan al niet meer. Nee, ik denk nog even er aan om maar gewoon over het hek heen te klimmen bij de kruising van het parcours en naar de finish te lopen, maar ik doe het niet. Achteraf ben ik daar trouwens heel blij om want dat had eeuwig zonde geweest want die spierpijn had ik toch al wel.

20140413-7743
Ik loop en ik loop en ik weet niet meer wat ik moet denken en dan, flits en ik hoor “hee Stac”. Ik zie het, het is David, kut, als ik had geweten dat hij een foto zou maken had ik wel even leuk willen lachen, maar nu. Het resultaat zie je hier boven, de pijn en het NEEEEEE gevoel straalt van mijn gezicht af. Maar ik loop door en wandel en loop en ik denk maar aan die reep Tony’s die op me wacht bij de finish en waarvan ik nu weet dat hij er niet was….

Het Kralingsebos kan ik me slechts voor een deel herinneren, ik weet dat ik er door heen ben gegaan en dat ik het zag als een groot slagveld. Mensen die stoppen, mensen die zitten, mensen die liggen. Ik ga door, want als je daar bent dan hoef je nog maar 10 kilometer en wat is nu hel 10 kilometer?

Ik denk aan Denise, Denise die op 37 kilometer staat, ja daar ga ik heen. Ik focus me op Denise en wandel het lopen en wandelen met elkaar af. Als ik haar zie ben ik zo blij dat ik bijna begin te huilen [of was ik aan het huilen, ik weet het niet meer]. In ieder geval ben ik zelden zo blij geweest om iemand te zien, omdat dit punt voor mij betekende dat ik het zou gaan halen, omdat ik dat bos achter me had gelaten en die laatste 5 kilometer zou gaan knallen.

Bij 38 kilometer probeer ik nog te bellen naar de mensen bij de finish dat ik er aan kom, maar het mislukt. Gelukkig is daar Kwinten, over zijn heldenrol heb ik al veelvuldig geschreven, maar die man verdient, net als Denise een prijs voor de beste supporter! Kwinten loop met me mee, laat me lachen en spreekt me moed in. De grap dat ik een Keniaan nog weet in te halen tovert nog een glimlach op mijn gezicht.

20140414051448883383_marathon-rotterdam-1395
Die laatste kilometers probeer ik, onder de aanmoedigingen van Kwinten zo veel mogelijk te rennen, maar oh wat doet het pijn. We spreken af dat ik het laatste stuk ga hardlopen en ik begin de bocht richting de Coolsingel te zien, het einde is in zicht. Op dat moment wordt bovenstaande foto gemaakt. Het enige wat ik denk is, ik ga het halen, ik ga dit doen, dit is me gelukt! [en natuurlijk denk ik nog steeds aan die reep Tony´s]. Een jaar lang heb ik getwijfeld of ik de foto nu wel of niet zou moeten kopen, maar hij straalt geluk en trotsheid uit en ik heb dus besloten hem toch maar te kopen.

Het moment dat ik de Coolsingel opdraai is het nog maar een halve kilometer, misschien wel minder. Rijen dik staan ze langs de kant en iedereen schreeuwt je naam. Het is een soort helden onthaal en ik krijg dik kippenvel. Ik denk aan mijn moeder, ik wil naar mijn vader en moeder. Ik weet dat ze er niet zijn maar wat zou ik zo graag naar mijn moeder toe gaan. Ik loop verder en zoek tussen het publiek naar bekenden. Voor ik het weet zie ik ze in een flits maar ik loop door want als ik stop kom ik niet meer vooruit. Ik loop en zie die finish, alles doet pijn, maar ik loop door.

Ik heb het gedaan, makkelijk was het niet, het deed pijn, het was een gevecht, maar ik heb het gedaan. Zo levendig als ik het nu vertel zo levendig zit het nog in mijn hoofd. Ik ben zo trots en had het voor geen goud willen missen.

Zou ik het ooit nog een keer doen?
Het wordt me vaak gevraagd en het antwoord op deze vraag had ik vorig jaar niet verwacht te geven toen ik aan de start stond van de marathon. Maar al tijdens het lopen van de marathon dacht ik maar ‘dit ga ik nog een keer doen, dan gaat het beter’. En die kriebels zijn even weg geweest, bijna een half jaar zelfs, tijdens mijn blessure, maar nu… Nu ik overal op Facebook en Instagram mensen de kriebels zie hebben voor het lopen van de marathon komen de kriebels ook bij mij. Sterker nog, als we geen huis hadden gekocht en druk aan het verbouwen waren had ik misschien vandaag ook wel een marathon gelopen. Dus het antwoord op de vraag is een volmondige JA, maar wanneer, dat weet ik nog niet.

IMG_9192
Wat zou ik nu anders doen?

Ik zou nu volledig mijn eigen weg gaan en mijn eigen koers volgen qua trainingen. Natuurlijk zijn er wel standaard schema’s en houdt iedereen zich een beetje vast aan dezelfde opbouw maar ik denk dat je binnen een schema ook je eigen weg moet kunnen vinden. Zelf word ik heel opstandig van schema’s, zeker als ze niet werken voor mij en niet passen binnen mijn leven en daarom zou het me al veel meer rust geven om wat meer vrijheid te hebben binnen de voorbereidingen. Door meer vrijheid te hebben denk ik ook beter te kunnen trainen, dat klinkt misschien gek, maar ik had in mijn voorbereidingen echt een punt bereikt dat ik louter met tegenzin ging lopen en liever 15 minuten korter liep dan ook maar 1 minuut extra. Door lol in je trainingen te hebben kun je, jezelf ook zetten tot het leveren van betere prestaties of het ten volle lopen van een interval.
Punt 2 dat ik anders aan zou pakken is het lopen met pacers. Vorig jaar heb ik 8 kilometer zonder de pacers gelopen toen ik ze pas zag. Het was druk en ik liep die 8 kilometer gewoon echt beroerd. Nu zou ik vanaf de start gelijk met pacers lopen. Het zorgt net even voor dat extra steuntje in je rug en zorgt er voor dat je een vlakkere race loopt.
Punt 3 is dat ik alleen nog maar een marathon loop als mijn privé situatie dat toelaat. Vorige jaar had ik net een nieuwe baan, speelde er wat dingen in mijn toenmalige relatie en ging het niet goed met de gezondheid van mijn moeder. Het trainen voor een marathon is al zwaar genoeg en dat combineren met al deze dingen maakte het voor mij te zwaar, dat zou ik dus zeker weten anders doen.

Vandaag is het de dag dat andere de marathon lopen. Een aantal lopen vandaag in Rotterdam, zoals Lin, maar de persoon die ik op de voet volg vandaag is toch wel Zelia, die haar marathon gaat lopen in Parijs!
Wat denk je, ga jij ooit een marathon lopen? 

Tags: , ,
Categorie: Hardlopen, Legally-Fit, Rm14, Rotterdam Marathon
Vorige post Volgende post

4 reacties

  • Reageer Bente 12.04.2015

    Mooi om weer terug te lezen! Ik denk dat ik toch ook wel ooit voor de marathon zal gaan ja. Hoewel het een belachelijke afstand is als ik er over na denkt word ik wel heel erg blij van alle foto’s en verhalen van anderen dat ik denk: dat moet ik toch ook echt nog een keer doen!

  • Reageer Kwinten 12.04.2015

    Terwijl ik jouw mooie verslag lees, denk ik ook terug aan de toffe dreamteam-periode. Ook al heb ik zelf de marathon uiteindelijk niet kunnen meelopen, het is en blijft een unieke ervaring.

    Mocht je toch weer een marathon lopen, laat dan zeker iets weten zodat ik je terug over de eindmeet kan schreeuwen!

  • Reageer joyce 12.04.2015

    Wat een mooi stuk!
    ik weet nog goed je stuk van een jaar geleden en vind het erg knap dat je hem hebt uitgelopen! Echt een stuk waar al het gevoel vanaf spat.
    Mijn ultieme droom is om ooit een marathon te lopen, maar ik ben er nog lang niet.
    Ik ben pas weer begonnen met hardlopen, na al 2 keer gekampt te hebben met een blessure. Ik volg nu het maar al te bekende Evy programma in de hoop dat ik dan rustig genoeg opbouw. Dus nee ik ben er nog lang niet, maar een marathon rennen wil ik een keer gedaan hebben!

  • Reageer Nathalie 12.04.2015

    Wat goed geschreven! De foto’s zijn ook echt prachtig en laten precies zien waar je doorheen ging! Ik ben vandaag wezen kijken bij de marathon en droomde er stiekem toch ook wel van om volgend jaar mee te lopen!! Vorige maand liep ik mijn 1e halve marathon, de hele is dan toch het volgende op het lijstje! Ik hoop dat jij ook snel jouw tijd kan gaan verbeteren!

  • Laat een reactie achter