Legally-Fit: Dam Tot Dam verslag

22.09.2015

Dam tot Dam medaille 2015
Afgelopen zondag was het grootste hardloop evenement van het jaar, de dam tot dam. Vanuit Amsterdam lopen er 45.000 mensen naar Zaandam om daar in de Peperstraat over de finish te gaan. Ook ik was dit jaar weer van de partij en legde de 10 Engelse mijl af en mocht daardoor de tweede medaille van het weekend in ontvangst nemen. Lees alles in mijn Dam tot Dam verslag. 

Tijdelijk10
Ochtend:

Na 42 kilometer op zaterdag word ik vrij fris en fruitig wakker rond een uurtje of 8 waarna ik nog even blijf liggen en met enorme honger om 08:30 naar beneden ga. Hoewel ik gisteren super veel inspanning heb geleverd hebben we onszelf onderweg amper de tijd gegeven om even rustig te eten. Thuis heb ik heerlijk sushi gegeten en voor het slapen nog een eiwitshake maar daarna was ik zo moe dat ik er niet veel meer in kon proppen en stoppen en ben ik vooral lekker gaan slapen. Goed ik ben dus erg verbaasd over hoe ik me voel, met dien verstande dat ik met name spierpijn voel rond mijn knieën maar mijn pijnlijke voeten zijn verdwenen en ik had op 100x ergere spierpijn gerekend.

Samen met M. Ga ik lekker ontbijten. Ik neem een lekkere bak met havermout, ik kook een eitje, neem een bakje koffie en een sapje. Als het er allemaal in zit ontplof ik bijna, maar lekker was het wel! Vervolgens ga ik monteren, tijdens de wandeltocht heb ik namelijk een VLOG bijgehouden (deze komt donderdag online) en ik maak alvast een begin met het monteren zodat ik daar op maandag rustig verder mee kan gaan. Ook lak ik ondertussen mijn nagels in het knal rood en zing ik vrolijk mee met wat liedjes op YouTube. Hoewel ik het niet verwacht ben ik opmerkelijk rustig en ontspannen en heb ik een gevoel van ‘dat flik ik vanmiddag wel eventjes’.

Tegen een uurtje of 12 ga ik me omkleden, ik wist al van te voren wat ik aan wilde gaan doen, maar omdat ik gisteren zo moe was kwam het er niet van om mijn spullen klaar te leggen. Een wijze les voor de volgende keer is om dat toch te doen, want hoe rustig ik was, hoe stressy ik werd toen ik ontdekte dat ik mijn armband voor mijn telefoon nergens kon vinden. Ik heb werkelijk overal gezocht, maar waar hij is, geen idee….. Extra snel maak ik me gereed, rij ik naar het station in Haarlem en ren daar naar de Runnersworld die dicht blijkt te zijn, nog meer stress dus. Gelukkig zie ik in mijn weg terug naar het station een telefoonwinkel en deze ren ik in om een hoesje te kopen, thank god dat ze er een hebben!

Tijdelijk21
Naar Amsterdam: 
Dan loop ik naar het station, wacht ik op de trein en stap ik in. Ik ben overduidelijk niet de enige die richting Amsterdam gaat om de Dam tot Dam te gaan lopen want de trein barst bijna uit zijn voegen. Naast me zitten 2 jongens overduidelijk op te scheppen over het feit dat ze al eens een marathon hebben gelopen en achter me hoor ik een meisje nerveus met haar moeder bellen omdat dit haar eerste wedstrijd is. Leuk allemaal om te horen en terwijl ik zit te luisteren drink ik bietensap met appelsap van de AH to go onder het motto baat het niet dan schaad het ook zeker niet.

Tijdelijk18
Eenmaal op Amsterdam centraal eet ik een banaan, drink ik wat water en loop ik naar het punt om mijn tas af te geven als Manon, een bezoekster van de blog, naar me toe komt. Samen leveren we onze tassen in en gaan dan op weg naar de Dixies. Ondertussen ben ik mega gespannen, want ja, 42 kilometer op zaterdag gaat je lichaam nu eenmaal niet in zijn koude kleren zitten dus ik ben inmiddels doodsbang dat het helemaal mis gaat. Gelukkig vloeit het gevoel van zenuwen in de Dixie weer een beetje weg en lopen we naar het startvak. In het startvak moeten er natuurlijk nog even foto’s worden gemaakt en dan lopen we ieder naar de pacers.

De start
Ik begin de wedstrijd achter de pacers van 1:30 met Tim Baks van Runner’s World en de blog Runners High. Het is voor mij een goede manier om niet te snel van start te gaan, iets dan nogal aanlokkelijk is omdat je nu eenmaal heel snel uit die verdomde tunnel wilt komen. Hoewel ik dit keer maar weinig mensen er over hoorde blijft de tunnel echt mijn minst favoriete deel, ik krijg het er zo warm in en voel al gelijk mijn kleur van normaal naar een overrijpe tomaat gaan. Langzaam beginnen zelfs al de zweetdruppeltjes langs mijn hoofd te verschijnen en op het moment dat ik bijna wil gaan denken, Stac wat doe je, jezelf toch aan, komt er licht aan het einde van de tunnel. Er uit is zo heerlijk, nog nooit heb ik stijgen zo fijn gevonden als het moment waarop je die IJ-tunnel uitloopt, op naar de frisse lucht en een verfrissend windje in je gezicht.

6 tot 11 kilometer
Ik loop nog steeds achter de pacers aan en blijf dit doen tot ongeveer 6 kilometer, mijn kuit begint op te spelen. Niet zo gek want volgens de masseur die me na de wandeltocht onder handen nam, heb ik in beide kuiten een spierverrekking of scheurtje opgelopen. Ik besluit dus op mijn eigen tempo verder te gaan. Genieten was mijn devies en niet kotsend en mank over de finish komen. Ik loop verder en tot een kilometer of 10 gaat dat prima, bij iedere waterpost wandel ik stevig door en drink ik het bekertje leeg en ga ik weer verder. Het 10 kilometer punt is nu eenmaal heel saai, dat was tijdens de wandeltocht zo, maar nu ook weer. Gelukkig staan er veel mensen aan te moedigen en is er overal entertainment, maar hoewel ik daar vrolijk van word kan ik dat niet van mijn kuit zeggen. Om die reden besluit ik ergens rond 10,5 even te wandelen. Ik laat mijn hartslag even zakken en rommel provisorisch even aan mijn kuit in de hoop dat hij daarna het weer een beetje gaat doen. En na misschien een minuut maximaal te hebben gewandeld voel ik me weer een stuk beter en ga ik weer verder.

11 tot 15 kilometer:
Ik neem me voor iedere post rustig even te gaan wandelen en dan weer verder te gaan. Mijn kuiten voelen zo strak dat ik bang ben dat ze uit elkaar knallen als ik niet af en toe even ga wandelen. Conditioneel kan ik wel verder maar die verrekte kuiten…. Gelukkig is er onderweg genoeg afleiding, zie ik Yamina nog voorbij komen en hebben de bewoners langs de route zich uitgeleefd om er echt een feestje van te maken voor ons. De punten dat het ook maar iets omhoog gaat merk ik dat mijn kuiten in opstand komen, maar het is nu nog maar zo een klein stukje, dit moet ik gaan halen. Continue kijk ik trouwens achterom of ik niet al word ingehaald door de pacers van 1:40. Stiekem wil ik namelijk heel graag onder die 1:40 blijven, maar of dat haalbaar is vraag ik me af. Hoe hard ik dus ook heb gezegd dat ik geen doel had, stiekem had ik die wel en dus blijf ik rekenen of ik dat nog ga halen.

Tijdelijk19
15 kilometer-Finish
Nog iets meer dan een kilometer, nu moet ik doorbijten en ik loop rustig verder, zolang ik maar blijf hardlopen vind ik alles goed. Zaandam is een feestje om in te lopen en de mensen zijn allemaal zo enthousiast dat je van hun energie bijna niets anders kunt doen dan hardlopen. Ik neem nog een snoepje (gel snoepje van Powerbar) om de laatste 1,1 kilometer te lopen en verheug me verschrikkelijk op het 400 meter punt. Voordat ik daar ben moet ik nog even een brug op en spreek ik nog even mijn kuiten toe dat ze het moeten blijven doen en dan zie ik ergens in de verte het 400 meter bordje waar mijn lieve M. staat. Ik zwaai uitbundig, roep ‘kusje kusje’, geef hem een kusje en ga dan snel weer verder richting de finish. Sprinten zit er niet in en is ook even niet zo verstandig en dus loop ik gewoon door op mijn fijne tempo en kom ik over de finish met mijn armen in de lucht. Ik zet mijn horloge stil en zie dat ik hem heb gelopen in 1:36:26. Woehoe!

Ja dat is 9 minuten langzamer dan de vorige keer, maar met de voorbereiding die niet vlekkeloos verliep en een 42 kilometer in mijn benen van de dag er voor ben ik mega trots op dit resultaat!

Tijdelijk20
Na de finish
Vlak na de finish bel ik M. en samen halen we mijn tas op, moest er nog even een foto gemaakt worden natuurlijk en dan lopen we naar de bus, uhm… Mac voor wederom en mac flurry, ach die heb ik wel verdient toch? Dan lopen we naar het station omdat de bus niet gaat en ondertussen smile ik van oor tot oor, want man wat ben ik trots op mezelf dat ik dit toch maar even heb gedaan.

Eenmaal thuis moet alles even op social media worden gezet en dan ga ik lekker douchen terwijl mijn lieve M. shoarma aan het maken is. De rest van de avond typ ik nog een weekly diary (die gisteren online kwam) en dan kijken we penoza, het laatste stukje van Horribel Bosses 2 (wat een horribel film!) en Lubach op zondag. Volkomen uitgeblust kruip ik naar boven en ga ik lekker slapen, trots, moe maar voldaan.

Hoe verliep jullie Dam tot Dam? 

Vorige post Volgende post

5 reacties

  • Reageer Yamina 22.09.2015

    Leuk om je onderweg gezien te hebben! En nogmaals, ik vind het echt heel knap wat je afgelopen weekend gepresteerd hebt. Je hebt het echt heel goed gedaan, daar mag je zeker trots op zijn!

  • Reageer Tessa 22.09.2015

    Wat ontzettend knap, bikkel! Leuk om te lezen!!

  • Reageer Gwen 22.09.2015

    Goed gedaan joh! Blij dat ik je met mijn startnr kon helpen ;-). Respect voor zoveel km in 1 weekend!

  • Reageer Denise 23.09.2015

    Met welk programma bewerk en monteer jij je filmpjes?

  • Laat een reactie achter

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.