Legally-Fit: Verslag van de Halve van Haarlem

29.09.2015

Halve van Haarlem 2015
Een wedstrijd in mijn eigen stad over een vertrouwd parcours. Zondag was het tijd voor de Halve van Haarlem alwaar ik 10 kilometer liep. Met zenuwen in de benen stond ik aan de start om uiteindelijk dik tevreden over de finish te komen. Vandaag deel ik mijn belevenissen in het verslag van de Halve van Haarlem. 

Had het me 1,5 week geleden gevraagd en ik had je verteld dat ik de halve marathon zou gaan lopen afgelopen weekend. Tot 20 september was dat ook echt het plan, tot ik tijdens de Dam tot Dam echt merkte dat ik last had van mijn kuiten en de daarin opgelopen scheuring en verrekking. Nu ben ik meestal dan heel erg koppig, maar als je zelfs tijdens het wandelen op gympen deze pijn voelt dan gaat zelfs mijn hardnekkige koppigheid een keer weg. Dus hoe graag ik ook afgelopen weekend de halve marathon had willen lopen, het werden 10 kilometers, want gelukkig kon ik mijn startnummer nog omzetten naar de 10 km wedstrijd.

Zo gezegd zo gedaan en zo stond ik afgelopen zondag niet aan de start van de halve marathon maar van de 10 kilometer. Ik voelde me een watje en had het gevoel dat ik had gefaald, maar zelfs voor die 10 kilometer was ik stik zenuwachtig. De dag er voor had ik in Rotterdam, op platte schoenen, de hele dag last gehad van mijn kuiten en knieën en ik vroeg me dan ook ernstig af of ik uberhaubt wel zou kunnen lopen en of 10 kilometer niet ook al wat te hoog gegrepen zou zijn. Je mag best weten dat ik zelden zo onzeker en oncomfortabel in een startvak heb gestaan en het liefst was ik heel stiekem weer naar huis gefietst om in bed even te huilen en weer door te gaan met het dagelijkse leven. Toch kwam die koppigheid weer om de hoek kijken, want opgeven dat hoort niet bij Stacey en ik had natuurlijk ook al een artikel in de planning voor dinsdag en ik kon jullie, mijn lezers, toch iet vertellen dat ik de schijterig was en niet ben gaan lopen? Nee ik zou dit gewoon gaan doen!

In het startvak kreeg ik gelukkig afleiding van een man van midden 50 die door mijn onzekere houding dacht dat het mijn eerste wedstrijd was. Hij bleek een geoefende loper te zijn die al meer dan 30 marathons (!!!) op zijn naam had staan. We hadden het over Rotterdam, welke hij al 3 keer had gelopen en over de mooiste volgens hem, New York en Rome. De minuten in het startvak vlogen voorbij en het steunde me dat deze oh zo geoefende man ook onzeker was omdat ook hij last had van een blessure. We wenste elkaar succes en gingen toen van start.

Start
Zoals gewoonlijk ga ik te hart van start, ik probeer mezelf nog in te houden maar tijden tussen de 4:45 en 5:05 kun je natuurlijk geen inhouden noemen. Ik loop verder en ben continue bang voor dat moment dat kan gaan komen waarop mijn kuit wel ineens pijn gaat doen. Mijn muziek staat hard, kneppel hard en ik ga hard, ik ga lekker.

2-5 kilometer
Als diesel loper zijn kilometer 2 tot en met 5 altijd een ramp, welke afstand ik ook loop, ik denk dat er geen einde aan komt. De eerste 2 kilometers zit ik meestal nog zo in de flow van het starten dat het allemaal wel van zelfs gaat, maar die kilometers tot en met de 5 zijn pijnigende kilometers waarin ik 100 keer denk dat ik het niet ga halen en dat ik mezelf ook altijd vertel dat ik na deze wedstrijd stop met hardlopen. Toch ga ik veder en dat heeft ook te maken met het feit dat ik loop over bekend terrein, ik ken de hobbeltjes en de heuveltjes en weet wat er allemaal komen gaat en het geheel is voor mij dus inzichtelijk. Wat ook heel fijn is aan deze wedstrijd is het feit dat het relatief rustig is, natuurlijk lopen er genoeg mensen en ook hier is het bij de start even dringen maar als je eenmaal je plekje hebt gevonden gaat het prima en is het geen duw en stoot werk zoals dat bij sommige andere wedstrijden wel vaak het geval is.

5-8 kilometer
Ik zit in de flow en hoewel ik mijn rechter kuit een beetje begin te voelen is het lang niet zo erg als de dag er voor in Rotterdam waar hij echt vervelend was. Ik vind de omgeving waarin we lopen heerlijk, het weer is heerlijk, de temperatuur is heerlijk, de sfeer is heerlijk eigenlijk is alles heerlijk en gaat alles veel beter dan ik me ooit had durven voorstellen. Ik scheur de bocht om en loop richting het bordje van de 8 kilometer, mijn voeten doen pijn, alsof iets aan het scheuren is, maar ik zet mijn beste smile op voor de buurman die zijn vrouw aan het aanmoedigen is en waarvan ik ook nog even een cheer krijg, zie je nou, toch leuk om in je eigen buurt eens te lopen.

8-9,5 kilometer
Had ik al gezegd dat mijn voeten pijn deden? Ja, nou dan bij deze nog een keer, ze doen echt pijn en ik zie dat mijn schoenen aan de binnenkant licht rood kleuren, iets met bloed en iets met pijn. Ik denk nog even, zal ik lopen en even kijken aar mijn schoen, maar op tijd bedenk ik me dat, dat geen slim idee is. Op een zand paadje je schoenen uit doen is nooit slim, maar zeker niet in een wedstrijd, dus kiezen op elkaar en ik loop door. Nog een keer lopen we langs een verzorgingspost waar de hele buurt bezig is om ons water te geven. Het is echt hartverwarmend om te zien hoe veel enthousiaste mensen er langs het parcours staan! Nu koers zetten naar de grote markt, ik heb wel zin in die medaille om mijn nek dus ik loop nog even door.

Finish
Aan het einde van deze straat kom ik bij de Grote Markt van Haarlem en daar is de finish, ik weet het. Naast me, of beter gezegd schuin voor me, loopt een vrouw die werkelijk iedereen langs de kant lijkt te kennen. Ze ziet er uit als uber fitte moeder die alle mensen langs de kant kent van het schoolplein, de yoga klasjes en de buurt activiteiten. Ik vind dat ik als uber fitte doch jong meisje haar in moet halen en dus zet ik de sprint in. Het is geheel on Stacey’s maar het gebeurd en het gaat goed ook. Ik sprint en de mensen langs de kant lijken het te zien, ze schreeuwen nog even dat ik goed bezig ben, maar dat weet ik stiekem ook wel, want ik ben uber fitte mama nog voor ook al lijkt ze nu een achtervolging sprint in te zetten. Ik sprint, mijn kuit begint te zeuren, maar ik ga door, ik laat me nu niet kennen, ik moet en zal winnen van die uber fitte mama. En ja hoor daar kom ik over de finish, wel 6 seconde sneller dan de uber fitte mama! Ik finish in een nette 54:55 een super tijd voor iemand die rustig en gecontroleerd zou gaan lopen.

Mwd8

What about de kuiten en de voeten?
Thuis maakte ik de schade op als het gaat om mijn voeten. Gepaard met de nodige oerkreten en gegrom trek ik mijn schoenen uit en zie ik dat mijn voeten redelijk kapot zijn en foto’s van het plaats delict zal ik jullie besparen. Met wat blarenpleisters op de voeten kan ik momenteel weer schoenen aan en kan ik gewoon weer lopen. Wat betreft de kuiten ben ik nog veel positiever, die hebben zich heel goed gehouden tijdens de wedstrijd en hoewel ik nu wat voorzichtiger te werk zal gaan met de belasting, had ik het veel erger verwacht!

Conclusie
De halve van Haarlem is een top wedstrijd en volgend jaar ga ik echt die halve marathon lopen, want man wat is het leuk om in je eigen stadje te lopen, over zo een mooi parcours en met zo veel leuke mensen langs de kant!

Hebben jullie dit weekend nog ergens gelopen?

Vorige post Volgende post

1 reactie

  • Reageer Wilmke 01.10.2015

    Goed gedaan hoor! Blaren met vocht erachter zijn killing! Vooral bloedblaren.. Brrr! Deden alleen je voeten pijn? Ha ha ik krijg meestal zware/vermoeide benen met verzuring erin.
    x Wilmke

  • Laat een reactie achter

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.