Legally-Me: Parijs….

17.11.2015

Parijs - Stacey Oosterhof
Een paar dagen geleden werden we met zijn allen opgeschrikt door de verschrikkelijke gebeurtenissen in Parijs. Meer dan 100 onschuldige mensen zijn er niet meer en de wereld staat in vuur en vlam. Het voelt niet goed om vandaag een leuk artikel te plaatsen en maar weer verder te gaan alsof er niets is gebeurd.
Het is vrijdag avond 19:35 en samen met mijn vriend lig ik op de bank te kijken naar Homeland. Een goede serie, lekker ver van mijn bed, want hoewel ik weet dat dit soort praktijken aan de orde van de dag zijn heb ik er niets mee te maken en merk ik er niets van. Hoewel de serie mij boeit vecht ik tegen mijn slaap, ik ben moe en besluit al om 20:00 naar boven te gaan alwaar ik al snel in slaap val en me naar een mooi dromenland begeef. Hoewel ik niet meer precies weet wat ik heb gedroomd zijn mijn dromen doorgaans, grappig, een tikje bizar en doorgaans heel fijn.

Na 12,5 uur te hebben geslapen word ik op zaterdag 14 november 2015 wakker rond 08:30. Uit gewoonte pak ik mijn telefoon van mijn nachtkastje met als idee Instagram, Facebook, NOS en Telegraaf even te checken. Als het schermpje van mijn telefoon oplicht zie ik een groot aantal push berichten, nog voor ik ze lees zeg ik tegen mezelf ‘zo zo, jij bent popie jopie geweest’ maar deze jolige opmerking maakt al snel plaats voor schrik. De schrik dat, terwijl ik lag te slapen, er iets verschrikkelijks is gebeurd. Dat er meer dan 100 mensen zijn overleden, duizenden mensen een dierbare, familielid of kennis hebben verloren en dat de wereld in vuur en vlam staat. De schrik dat dit allemaal heeft plaats gevonden terwijl ik zo lekker lag te slapen en de vraag hoe ik in godsnaam zo lekker heb kunnen slapen terwijl dit allemaal gebeurde op nog geen 600 kilometer bij ons vandaan.

Ik lees de berichten op de NOS, Telegraaf en het NRC en ik voel de drang om gelijk uit bed te gaan, naar beneden te lopen en op de bank te gaan zitten en tv te kijken, van de NOS tot RTL nieuws, CNN en BBC. Toch voel ik ook angst, angst dat het zo dichtbij was en ik besluit nog even te blijven op die voor mij zo veilige plek, onder de dekens, in bed, naast mijn grote liefde. Ik hou het moment vast en realiseer me eens te meer hoeveel ik van die man naast mij hou en hoe gelukkig hij me maakt. Als hij wakker wordt kijken we samen het nieuws, samen vanuit ons veilige bed.

De beelden, de berichten, de verhalen, allemaal maken ze een diepe indruk op me. Waarom? Wat hebben die mensen verkeerd gedaan, waar hebben zij dit aan te danken? Ik kan er met mijn hoofd gewoon niet bij.

Pas dan realiseer ik me dat een van mijn leerlingen dit weekend weg zou gaan en dat ze alleen wist dat ze naar een hoofdstad in Europa zou gaan, meer had haar vriend niet verteld. Ik open mijn snapchat in de hoop een teken van leven te zien en zie gelukkig dat ze in Brussel zit, ik slaak een zucht van verlichting.

In de loop der uren begint mijn tijdlijn van Facebook te vullen met mensen die hun profielfoto wijzigen in de kleuren van de Franse vlag, ik zie wel 100 vakantiefoto’s uit Parijs voorbij komen en ik lees ook vele verschillende opvattingen en meningen. De een heeft een heel betoog over hoe de vluchtelingen de schuld zijn van dit probleem, een oud klasgenoot krijgt veel likes bij haar verhaal dat de schuld gezocht moet worden bij de islam, de ander roept op om op meneer Wilders te gaan stemmen, weer een ander verklaard de derde wereldoorlog voor geopend en in diverse berichten wordt een dringend appel gedaan op onze volksvertegenwoordiging om krachtig op te treden tegen IS.

Ik lees de berichten met gemengde gevoelens, iedereen mag zijn vrijheid van meningsuiting gebruiken om een gevoel of mening te delen. Maar is het oproepen je te keren tegen groepen met een bepaald geloof de oplossing voor het probleem? Is het wegsturen van vluchtelingen het probleem en zijn zij schuldig aan dit alles? En is meneer Wilders de oplossing voor al deze problemen?

Mijn klassen bestaan uit een mix van onze samenleving, mensen van verschillende afkomst en met verschillende geloofsovertuigingen. Stuk voor stuk zijn het prachtige personen en ik durf zelfs te zeggen dat ik van ze hou. Natuurlijk verschillen ze van mening met elkaar, maar het respect en de eerbied waarmee zij die discussie voeren, daar maak ik een diepe buiging voor. Of ze het nu eens zijn met elkaar of niet, ze leven in harmonie met elkaar in de klas.

Vandaag sta ik voor de klas en worden de gebeurtenissen in Parijs uiteraard besproken. Ik ben er zeker van dat er weer diezelfde eerbied en respect zal zijn als tijdens de discussies over Syrië en de PVV. Ik ben er zeker van dat ze geen vingers gaan wijzen naar elkaar, maar dat ze samen hun stem laten horen over de gebeurtenissen en dat dit niet kan. Want dat dit niet kan daar is de overgrote meerderheid van deze wereld het mee eens, ongeacht geloof, afkomst of overtuiging.

Ik ken de oplossing niet voor dit probleem, volgens mij kent niemand ‘DE’ oplossing. Maar wat ik wel geleerd heb in die paar maanden als docent is dat je met samenwerken zoveel meer bereikt dan als je, je opsplitst. Laten we niet gaan wijzen naar elkaar, maar laten we verbinden.

 

Tags:
Categorie: Legally-Me, Persoonlijk
Vorige post Volgende post

1 reactie

  • Reageer Lara 17.11.2015

    prachtig artikel, heb het met tranen in mijn ogen gelezen

  • Laat een reactie achter

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.