Legally-Fit: Het Verslag van de Alkmaar City Run By Night 2016

10.05.2016

Alkmaar City Run by night
Afgelopen vrijdag was het tijd voor mijn rentree, mijn eerste hardloopwedstrijd sinds ik ziek ben (geweest), maar ook de eerste keer dat ik samen met mijn vriend een wedstrijd liep. Ondanks de hoge temperaturen was het met de giga vele toeschouwers 5 kilometer lang genieten. Over mijn succesvolle rentree tijdens de Alkmaar City Run by Night ga ik vandaag alles vertellen.  

My weekly diary9
Het plan

Een paar maanden geleden vernam ik via mijn vriend dat zijn werk met een business team mee zou gaan lopen met de Alkmaar City Run by Night. Ervan overtuigd dat ik begin mei toch echt wel weer op de been zou zijn sloot ik me aan bij het team en toen ik eind maart, begin april, weer begon met trainen had ik er gigantisch veel vertrouwen in, dit zou mij gaan lukken! Toen de eerste pijntjes op speelden ging ik, zoals gebruikelijk, gewoon door, ik ben geen mietje en wilde me ook zeker niet laten kennen. Hoe hard ik ook mijn best deed de klachten te ontkennen, mijn trainingen begonnen een beetje spaak te lopen, buiten lopen was al langer geen optie meer maar nu was binnen lopen ook al een probleem. Er zat iets anders op dan een telefoontje naar de fysio. De afgelopen weken stelde ik samen met mijn fysio een masterplan op welke er voor zou zorgen dat ik die 5 kilometer zou kunnen lopen zonder al te veel pijn (met betrekking tot mijn blessure). Nadat mijn fysio mij een paar dagen voor de wedstrijd nog even flink heeft gepijnigd, een massage is immers niet altijd plezierig, en wat naalden in mij stak, was ik er volgens hem helemaal klaar voor.

My weekly diary10
Kriebels in de buik

Vrijdag begin ik de dag al direct met kriebels in mijn buik. Mijn eerste wedstrijd sinds tijden en hoewel de fysio vol van vertrouwen is dat het goed gaat komen, zie ik het met mijn buik iets minder goed komen. De hele dag heb ik extreem veel last en als ik me daar druk om ga maken wordt dat natuurlijk alleen nog maar erger. Na het eten waag ik mezelf nog eens aan een foamrol sessie en dan stappen we toch echt in de auto richting Alkmaar. Waar mijn vriend de rust zelve is, zit ik met zweet handjes in de auto en klets ik door de spanning de oren van zijn hoofd af.
Eenmaal aangekomen in Alkmaar gaan we tezamen met zijn mede deelnemende collega’s richting de binnenstad. Mijn vriend blijkt tegen zijn collega’s te hebben verteld dat ik geregeld wedstrijden loop en nu een aantal zelf mijn blog kennen groeit de druk, want voor mij moet dit toch appeltje eitje zijn…? Nu mijn hartslag inmiddels al richting de 90 bpm gaat weet ik helemaal niet meer of het gaat lukken, maar gelukkig is daar de lieve Gaby die mij nog even wat moed in praat voor ik met kriebels in mijn buik het startvak in loop.

Een veel te energieke warming-up, 0-2 KM
Met het hele team staan we in het startvak en terwijl mijn hartslag inmiddels tot grote hoogte stijgt. Het is inmiddels 20:45 en het begint steeds drukken te worden. Uit de boxen schalt de muziek en wordt de warming-up aangekondigd. Paniekerig kijk ik om mij heen, het is gigantisch warm, mijn hart zit in mijn keel en dan ook nog een warming-up doen? Gelukkig ben ik niet de enige die besluit niet mee te doen, maar het is wel opvallend om te zien dat het eigelijk alleen ‘ons’ team is dat verbaasd om zich heen staat te kijken terwijl de rest staat te springen bij de veel te energieke warming-up. Wij niet dus, verspilling van de energie die ik straks heel hard nodig zal hebben. Als we tegen de laatste paar minuten lopen voor het startschot wurm ik me achter mijn vriend, ik heb hem gezegd dat hij lekker moet gaan lopen en niet op mij moet letten, maar stiekem hoop ik de eerste kilometers nog even achter hem te kunnen blijven hangen. Als het startschot klinkt ben ik direct al mijn vriend kwijt en ben ik dus op mijzelf aangewezen. Ik loop op een tempo waar ik me goed bij voel en kijk de eerste kilometer niet op mijn horloge, pas als ik het bordje met 1 kilometer zie staan werp ik een blik op mijn horloge, onder de 5 minuten per kilometer, slik, zoals gebruikelijk veel te snel. De afgelopen maanden heb ik amper zo hard gelopen, ik sloot misschien wel eens een training af met wat versnellingen, maar zo hard als dit… Ik spreek mezelf streng toe terwijl ik straatje in, straatje uit loop. Het is langs het parcours flink druk er staan geregeld bandjes en mensen delen water uit en inmiddels zit ik zo in de flow dat ook kilometer 1-2 weer veel te snel zijn. Dat het erg warm is begin ik nu wel te merken, ik zweet, snak naar water en heb een kurk droge mond.

Auw, maar ik laat me niet kennen, 2-5 KM
Voorafgaand is ons verteld dat bij het 2,5 kilometer punt een verzorgingspost zou staan en hoewel ik daar normaliter geen gebruik van zou maken als ik 5 kilometer loop, zou een bekertje water nu heel welkom zijn. Net nadat mijn horloge de 2 kilometer aan geeft doemt de verzorgingspost al op, ik ben verward, zijn we nu al bij de 2,5 kilometer? Ik pak het bekertje water aan, wandel even om het op te drinken en gooi het laatste beetje over mijn polsen. Het doet me goed en ik voel me goed om weer verder te gaan. Helaas voelt het niet voor lang zo goed, met ieder bochtje dat ik neem schiet er een extra steek pijn in mijn buik en wordt de pijn steeds heftiger. Ik ben boos, kwaad zelfs, waarom gaat hij nu al van start, normaal kan ik nog een stuk verder lopen zonder pijn! Ik baal omdat ik weet dat ik mijn tempo nu drastisch moet verlagen. Stiekem wil ik niet vertragen, want ik heb mezelf ten doel gesteld om als eerste vrouw van ons team over de finish te komen, maar als ik misselijk word van de pijn besluit ik zelfs even te gaan wandelen, het gaat gewoon echt niet. Als ik amper een paar passen heb gewandeld word ik echter ingehaald door een mannelijke collega en denk ik ja, hallo, dat ga ik niet laten gebeuren en ik gebruik hem enige tijd als haas tot mijn ogen afglijden naar de ijssalon langs het parcours en ik hem uit het oog verlies. Iets met prioriteiten en verlangens ofzo…. De laatste kilometers doen pijn en hoewel ik wel kan huilen denk ik alleen maar dat hoe sneller ik nu door blijf lopen, des te sneller ik klaar ben. Omdat ik ook wel weet dat ik tijd heb verloren door het handelen en te vertragen ben ik inmiddels ook continue achterom aan het kijken om te zien of ik niet toevallig word ingehaald door een van de andere collega’s. Als ik de finish boog zie staan zet ik nog 1 keer aan, ik moet en ik zal over die finish komen als eerste vrouw.

IMG_3195

Uit hijgen en puffen met een glas prosecco.
Als ik over de finish kom en mijn horloge stop zet is het eerste dat ik zie een average pace van 5:13 per kilometer. Dat ik hard begon wist ik, maar dat ik ondanks mijn wandeltochtje en waterpauze als een Speedy Gonzales over het parcours ben gegaan, dat had ik nooit verwacht! De afgelopen maanden heb ik met name rond de 6 minuten per kilometer gelopen en dan was ik blij om klaar te zijn na 5 kilometer, dus waar dit vandaan kwam, ik heb geen idee. Verbaasd, verbluft en een beetje ongelovig loop ik verder als ik heel misselijk word en na een minuutje hangen met mijn hoofd naar beneden heb ik genoeg kracht om mijn medaille op te halen en richting mijn vriend te gaan.

Mijn vriend bleek er al even te staan en was al weer helemaal fris en fruitig na zijn prestatie om binnen 20:20 over de finish te komen. Nu is dat een tijd om trots op te zijn, een geweldige prestatie, maar helemaal als je weet dat hij niet heeft getraind en dit puur op zijn conditie van voetbal heeft gedaan. Natuurlijk ben ik giga trots op hem, maar hij is ook ontzettend trots op mij en mijn tijd, nu hij als geen ander weet hoe zenuwachtig en gespannen ik was natuurlijk.

Als ook de andere leden van het team binnen zijn en we onze spullen hebben opgehaald gaan we nog even wat drinken. Inmiddels ben ik weer een beetje bijgekomen en hoewel ik me had voorgenomen het bij water te houden besluit ik toch mee te genieten met een glas prosecco en ik kan je vertellen dat dit nog beter smaakt na een dergelijke inspanning!

Al met al ben ik super trots op zowel mijn vriend als mijzelf en was het een top wedstrijd om mijn rentree bij te maken. De Alkmaar City run is heeft een leuk parcours, er staan gigantisch veel mensen langs de kant en de sfeer is top. Wie weet tot volgend jaar Alkmaar!

Goed, dat was mijn veel te lange verslag van deze run. Heeft iemand van jullie hem zelf ook dit jaar of andere jaren toevallig gelopen? En ik ben ook wel benieuwd wat jullie plannen zijn qua wedstrijden! 

Tags:
Categorie: Fit, Hardlopen, Legally-Fit
Vorige post Volgende post

3 reacties

  • Reageer Linda 10.05.2016

    Goed gedaan Stacy! Leuk je even gezien te hebben! Toen ik bij de EHBO zat kwam er een meisje binnen in hetzelfde shirt als jij had en we dachten dat jij het was, gelukkig was je het niet! Mijn race ging niet best 🙂 maar dat geeft niet, de volgende wordt beter 🙂

    • Reageer Stacey 10.05.2016

      Klopt ja, een van mijn teamgenoten was geblesseerd! Komt vast helemaal goed meis, je bent super goed bezig!

  • Reageer Bente 10.05.2016

    Dat heb je lekker snel gedaan! Fijn dat het, ondanks wat tegenslag, zo goed ging! Well done 🙂

  • Laat een reactie achter

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.