Legally-Fit: Mijn grootste hardloop blunders

18.09.2016

Mijn grootste hardloop blunders
Blunders, we maken ze allemaal wel eens. Niet alleen in het dagelijks leven maak ik blunders aan de lopende band, ook tijdens het hardlopen gebeurt het met grote regelmaat. Vandaag deel ik mijn grootste hardloop blunders. 
1. Struikelen
Na de eerste paar struikel en val beurten ben ik gestopt met tellen. De keren dat ik onderuit ben gegaan of bijna zijn niet meer op twee handen te tellen. Mijn favoriete broek is er door gesneuveld, een horloge, zonnebril en op mijn benen zijn de sporen nog altijd te zien.

De meest gênante keer dat ik viel was toch wel in april van dit jaar. Mijn vriend speelde met zijn voetbalteam uit in een plaatsje zo’n 12 kilometer bij ons vandaan. Een leuke duurloop dacht ik en mijn eerste ook in tijden dus 12 was wellicht ook wat ambitieus. Toch ging ik vol vertrouwen op weg en liep ik eigenlijk heerlijk 11,5 km lang. Die laatste kilometer was zwaar, ik wilde er gewoon zijn en werd moe. Midden in een woonwijk, waar een soort buurt feest plaats vond gebeurde het toen, onder het toeziend oog van zeker 60 man. Je kent ze misschien wel, van die losliggende tegels die omhoog komen als je er op stapt. De combinatie van die tegel en mijn vermoeidheid deed mij keihard op straat smakken. Terwijl ik overeind klauterde stond 60 man te lachen (maar stak geen vinger uit…). Ik probeerde zo soepel mogelijk die laatste halve kilometer te volbrengen, maar met 2 bloedende handen en een been dat rood was van het bloed was het niet erg soepel te noemen. De gevolgen zijn nu nog steeds zichtbaar op mijn been….

2. Betrapt tijdens de wc pit stop
Ik denk dat veel hardlopers wel eens een sanitaire pitstop hebben moeten maken. Het is echter lastig als dat sanitair ver te zoeken is en naarmate de druk op loopt kies je dan uiteindelijk voor een mooie beschutte plek in de natuur. Althans, je hoopt dat deze beschut is. Toen ik met hoge nood in de bossen bij de duinen kwam te zitten zocht ik dus een zo’n beschut mogelijk plekje. Nu ben ik nogal preuts en is dit niet zo mijn stilo maar he, beter dan in je broek, toch? Na ruim 2 minuten mezelf er van te hebben moeten overtuigen dat er niemand was en niemand me kon zien, ging ik dus maar. Nog geen 5 seconde later kwam er een enthousiaste hond aan gerend met zijn baasje er achter aan, zo tussen de bomen door. Ik werd knalrood en schaamde me kapot, sta je dan met je blote billen. Gelukkig zei de man niets, maar toch….

3. Met een lege camelbag op weg
Onlangs was het erg warm en leek het mij verstandig om met drinken op pad te gaan. Mijn camelbag werd het uiteindelijk en vol goede moed ging ik op pad. Toen ik bij een stoplicht stond te wachten vond ik het wel tijd voor een slokje. Hoe hard ik ook mijn best deed, er kwam niets uit…. Pas na 5 minuten bedacht ik me dat ik de zak helemaal niet had gevuld met water, oeps!

4. Iets te opvallend naar binnen spieken
Een van de leukste dingen aan hardlopen vind ik huizen kijken en dan het liefst ook een beetje naar binnen. Typisch Nederlands, toch? Dus ook die ene avond waarop ik in Heemstede liep. In Heemstede staan prachtige huizen waar we stiekem wel eens over dromen en ik vond het ideale combinatie tussen huizen kijken en hardlopen. Bij ieder raam waar ik naar binnen kon kijken deed ik dat terwijl ik toch nog 5:20 liep per kilometer. Hoewel ik dacht dat mijn spiek actie op die snelheid niet op zou vallen, werd ik al snel uit die droom gehaald toen ik achter mij hoorde ‘kun je het zien jongedame?’ Ik schrok me kapot, mijn hoofd kleurde vuurrood en ik zette aan om op 4:30 de straat te verlaten. Sindsdien heb ik daar nooit meer durven hardlopen.

5. Zwaaien naar een onbekende
Volgens mij is dit iedereen wel eens overkomen, hardloper of niet. Je denkt iemand te zien en begint tijdens het hardlopen uitbundig te zwaaien. Voor de duidelijkheid: hardlopend zwaaien ziet er sowieso al tamelijk gênant uit. De persoon waar je naar zwaait, reageert niet op je zwaai en op het moment dat jullie steeds dichter bij elkaar komen realiseer je je dat je zo hebt staan zwaaien naar de verkeerde.  Oeps…..

6. Sleutel verloren
Dit is misschien wel de blunder waar ik me nog steeds het meest rot over voel. Als ik ga hardlopen stop ik mijn sleutel altijd in het arm geval waar ook mijn telefoon in gaat. Zo ook deze keer. Waar ik hem normaal in het speciale sleutel vakje van de band doe, had ik nu geen zin om te klooien en ging hij in het vak bij mijn telefoon. Ergens halverwege, na 3 kilometer, haalde ik mijn telefoon er even uit voor een foto en rende ik weer verder. Na ongeveer 6 kilometer kwam ik thuis en wilde ik graag naar binnen. Omdat M. Naar zijn voetbal training was wilde ik mijn sleutel pakken. Het moment dat ik ontdek dat hij niet meer in het hoesje zit, krijg ik het warm en koud tegelijk en worden mijn ogen waterig. Ben ik nu echt mijn sleutel verloren? Na nog 10 keer paniekerig te zoeken moet ik helaas die conclusie trekken.

Aangezien M. voorlopig nog niet thuis is besluit ik de route terug te rennen op zoek naar mijn sleutel. Het snelle rondje wordt een duurloop en uiteindelijk keer ik zonder sleutel huiswaarts. Gelukkig is M. er dan inmiddels om de deur te openen….

7. Dat verbeten gezicht verbergen als je een fotograaf langs een parcours ziet
Tijdens wedstrijden als een halve marathon kijk en ben ik niet altijd vrolijk. Hoewel ik bij het trainen echt puur voor mijn plezier loop, wil ik bij een wedstrijd toch altijd presteren. Het is dan ook vaak zo dat ik vrij verbeten kijk in de laatste kilometers omdat ik er dan nog alles uit wil persen dat wat er in zit. Als blogger heb je echter ook altijd een leuke foto nodig op Instagram en voor op je blog en laten we eerlijk zijn zo’n verbeten gezicht doet het toch minder goed. Dus hoewel ik in die laatste kilometers als een soort verbeten zombie kijk, kan ik ineens heel lief en leuk lachen bij een fotograaf.

Dat viel bij de CPC loop ook een man naast me op, oeps. Hij zei: ‘jij hebt ook 2 gezichten, een lelijk gezicht en een poppen gezichtje als de fotograaf er staat’. Tsja, guilty as charged.

8. Onderuit op de loopband als je indruk wilt maken. 
Toen ik nog single was, in een heel ver verleden heb ik een keer een gigantische blunder gemaakt in de sportschool op de loopband. Er kwam een leuke jongen naast me staan terwijl ik aan het lopen ben. Omdat ik indruk wil maken zet ik de loopband steeds wat sneller en omdat ik wat energie nodig heb om dat vol te houden zet ik mijn playlist (destijds voornamelijk musical liedjes) keihard aan. Ik ga steeds sneller en omdat ik het idee heb dat hij niet kijkt zet ik de loopband nog wat sneller, op 15 kilometer per uur. Nu moet hij wel kijken dacht ik nog  en dat gebeurde ook, al was het maar omdat ik keihard onderuit ging omdat mijn benen de snelheid niet aan konden. Niet alleen maakte ik deze mooie klapper, ook schoot het snoertje van mijn koptelefoon uit mijn telefoon en schalde de Sound of music door de hele sportschool.

Ik heb direct mijn abonnement stop gezet en kan nog steeds ’s nachts wakker schrikken van deze actie….

9. Er achter komen dat mijn muziek zo hard staat dat iedereen ‘let it go’ uit Frozen hoort. 
Over muziek gesproken, onlangs kwam ik terug van een rondje hardlopen. Toen ik voor de deur nog even uit stond te hijgen en mijn sleutel pakte (deze had ik nog wel dit keer) hield ik mijn muziek aan. In mijn playlist zit van alles en nog wat van hiphop tot musical tot dance. Net op dat moment was let it go van de film Frozen te horen, mijn guilty pleasure muziek en ik moest me inhouden niet mee te gaan zingen.
Terwijl ik me van geen kwaad bewust ben open  ik de deur. Als ik me omdraai staat mijn buurjongentje van 7 achter me en kijk me met grote ogen aan; ‘luister jij naar Frozen? Dat is toch voor kleine meisjes?’ Oeps….

Vorige post Volgende post

3 reacties

  • Reageer Manon 18.09.2016

    Haha heerlijk dit! Vooral die van de sportschool lijkt me echt vre-se-lijk! Ik ben een keer keihard in een van mijn eerste wedstrijden gevallen, alleen dan gewoon op het asfalt. Gelukkig kwam iemand me wel oprapen toen! Fijne zondag.

  • Reageer Romy 18.09.2016

    Hihi, wat een leuk rijtje! Zo maak je als hardloper nog eens wat mee 😉

  • Reageer Roos 18.09.2016

    Wat grappig om te lezen! Ik ben gelukkig nog nooit gevallen of zoiets #evenafkloppen.
    M’n vader is een keer over een bondje gestruikeld toen die ineens de weg op rende (die hond dus). Wel zielig voor hem, maar oh wat hebben wij gelachen!

  • Laat een reactie achter