Legally-Baby: Zwanger na een miskraam

29.03.2019

Zwanger na een miskraam

Vorig jaar december kregen wij tot ons grote verdriet een miskraam. Een moeilijke periode die we zoveel mogelijk voor ons zelf hebben gehouden. Het krijgen van een miskraam en het verdriet is nog een beetje een taboe. Over een miskraam wordt niet veel gesproken, terwijl het voor de betrokkenen veel impact kan hebben. Vandaag deel ik hoe het is om zwanger te worden na een miskraam. 

In december 2017 hadden wij tot ons grote verdriet een miskraam. Uiteindelijk kwam met 12 weken, ons kindje ter wereld. Een paar gitzwarte dagen, een paar dagen ziekenhuisopname en een lang lichamelijk herstel. Gelukkig kregen we eind maart 2018 tot ons grote geluk al weer een positieve test in handen. We hadden dus enorm veel geluk dat het ons zo snel weer gegund was. Zeker als je, je bedenkt dat je lichaam na een miskraam ook de tijd nodig heeft om te herstellen.

Prangende ogen van de buitenwereld

Wat ik soms wel eens lastig vond is dat na een miskraam, iedereen weet dat ‘je bezig bent’. Dat was voor ons ook een van de redenen om het nieuws van onze miskraam niet met iedereen te delen. Omdat we al een aantal vrienden en familieleden hadden verteld over onze zwangerschap hebben wij hen ook ingelicht over de miskraam. Verder wilde we het nieuws echter in een zo klein mogelijke kring houden.

En, ben je alweer zwanger? 

Helaas werd het nieuws over mijn miskraam door een foutje bekend bij al mijn collega’s. Tot mijn grote verdriet. Hierdoor kreeg ik in de maanden na mijn miskraam op mijn werk wekelijks (ja, echt..) de vraag of ik alweer zwanger was. Men legde mijn gedrag en uiterlijk onder een vergrootglas. Ik werd er erg onzeker van. Ik ging mij anders kleden, voelde de behoefte om heel veel wijn en sushi op Instagram te delen en riep heel hard dat we niet bezig waren. Hoe geweldig leuk ik mijn werk ook vond en vind, in die periode heb ik het vervloekt en ging ik iedere dag met grote tegenzin naar werk.

Mensen bedoelen het vast heel goed om er naar te vragen, maar ik heb het als zeer pijnlijk en moeilijk ervaren. Daar kwam bij dat ik de eerste 2 maanden na mijn miskraam met zware bloedarmoede te kampen had. Mijn lichaam was niet direct klaar om weer zwanger te worden, maar moest eerst herstellen.

“Wat je in je hart bewaart raak je nooit meer kwijt”

Deze tekst ontving ik op een kaartje van een vriendin en vond ik heel passend en mooi. 

Sowieso leer je mensen ‘echt’ kennen in moeilijke periodes in je leven. Van mensen die geen begrip tonen, tot mensen niet eens vragen hoe het met je gaat of bijvoorbeeld maar blijven vragen of je alweer bezig bent. Een kleine greep uit de ervaringen die ik heb gehad. Gelukkig was er ook een groep die wel heel lief en begripvol was en die ik eeuwig dankbaar ben voor hun steun. Maar eerlijkheid gebied mij te zeggen dat ik mij door veel mensen en ‘vriendinnen’ wel in de steek gelaten voelde en ik me erg alleen heb gevoeld in die periode.

Zwanger worden na een miskraam

Hoe snel je fysiek en geestelijk weer in staat bent om het te gaan proberen is voor iedereen anders. In mijn geval moest ik eerst geestelijk maar zeker ook fysiek herstellen. De miskraam was erg heftig in mijn geval. Ik werd met spoed opgenomen in het ziekenhuis, had ik de nodige complicaties waaronder veel bloedverlies. Dit zorgde er voor dat mijn lichaam een tijdje nodig had om te herstellen. Ook geestelijk heeft alles nogal wat impact op mij gehad. De gehele gebeurtenis moest ik en moesten wij samen, ook een plekje geven.

Onzekerheid bij een nieuwe positieve test

Iedere zwangere is onzeker. Iedere zwangere vrouw sterft duizend doden voor de eerste echo’s. Maar na mijn miskraam zat ik de eerste 3 keer huilend in de wachtkamer van het ziekenhuis te wachten op de echo. De angst dat het misschien wel weer mis zou kunnen gaan….. Eerlijk gezegd weet ik niet hoe en of ik dat had kunnen verdragen.

Ik zat huilend in de wachtkamer te wachten op de eerste echo’s

Die angst was niet weg na een paar weken of na een eerste echo. Mijn miskraam toonde zich destijds op de wc waar ik bloed vond. De eerste 20 weken was ik als de dood was om naar het toilet te gaan. Bang om weer bloed te vinden. Uiteindelijk heb ik hier hulp voor gezocht. Dit zorgde er voor dat ik wat meer kon ontspannen en wat meer kon gaan genieten van deze nieuwe zwangerschap.

Daarnaast hielp het ook dat ik veel, heel veel, echo’s heb gehad. Door mijn medische indicatie stond ik onder strenge controle van de gynaecoloog. Het resultaat? Ik had echo’s met 7, 9, 11, 14, 17, 20, 27, 29, 31, 35, 38 en 39 weken. Heel vaak dus. In mijn geval extra fijn. Niet alleen kunnen ze zo mijn en zijn gezondheid goed in de gaten houden. Het is ook een mooie mogelijkheid om extra vaak naar de kleine man te kijken. Ik merkte dat ik die bevestiging nodig had om vertrouwen te hebben en houden.

Weg onbevangenheid

De onbevangenheid die ik had  bij mijn eerste zwangerschap was in deze zwangerschap ver te zoeken. Dat wil niet zeggen dat ik niet kon genieten van deze zwangerschap, in tegendeel. Maar het genieten ging dit keer wel gepaard met extreem veel zorgen. Beweegt hij wel genoeg en gaat het wel goed met hem. Het zijn vragen die meerdere keren per dag door mijn hoofd heen spoken. Iedere keer toch weer die zenuwen als we een echo krijgen en als ze met een doppler naar zijn hartje gaan luisteren.

Pas als ik hem veilig en gezond in mijn armen heb, weet ik zeker dat alles goed is.

Misschien ook daarom keek ik zo uit naar de bevalling, meer in het bijzonder het moment dat hij is geboren. Pas als ik hem veilig en gezond in mijn armen had, wist ik zeker dat alles goed was.

Wat doe je als iemand in de omgeving een miskraam krijgt?

Mocht iemand in je omgeving met een miskraam worden geconfronteerd, vraag dan aan die persoon wat zij prettig vindt. Misschien vind jij bellen heel prettig maar zit die ander er juist niet op te wachten. Realiseer je dat iedereen op een andere manier om zal gaan met verdriet. Leg in ieder geval niet jouw voorkeur qua wijze van communiceren op aan deze persoon. Maar laat hoe dan ook weten dat je aan deze persoon denkt. Een kaartje sturen kost weinig moeite maar is een groot gebaar. Ow en last but not least, vraag niet of de persoon in kwestie weer bezig is of alweer zwanger is. Als iemand je dergelijke informatie wil vertellen hoor je dit van zelf.

Waarom ik dit verhaal deel

Ik deel dit verhaal na lang wikken en wegen omdat ik weet dat ik, net als heel veel andere vrouwen, dit verdriet mee moet maken. Iedereen gaat hier op een andere manier mee om en ervaart het anders. Ik hoop echter dat als je dit hebt meegemaakt je ook hoop kunt putten uit het feit dat het erna ook weer goed kan gaan en dat het heel normaal is om bezorgd en niet meer zo onbevangen te zijn. En sowieso een hele dikke virtuele knuffel voor jou!

Anderzijds hoop ik dat als je iemand kent in je omgeving die dit mee maakt je ook wat meer begrip voor deze persoon op kunt brengen. Deze persoon de ruimte geeft om haar verdriet te verwerken op de manier die passend is voor die persoon.

Tags: , ,
Categorie: Baby
Vorige post

5 reacties

  • Reageer Marisa 29.03.2019

  • Reageer Suzan 29.03.2019

    Wat een mooi geschreven blog! En dapper dat je dit deelt ❤️

  • Reageer Forever38.com (Vera) 01.04.2019

    Wat een mooie kwetsbare post, Stacey ! Ik denk dat je hier veel lotgenoten (en hun omgeving) heel erg mee helpt. -x-
    PS on another note, echt leuk dat je weer regelmatig een blog post !

  • Reageer Monique van Lent 02.04.2019

    Mooi geschreven Stacey. Moedig ook om dit te delen nu. Bedankt! Het maakt de prachtige foto’s van het geluk met jullie zoontje bijna nog mooier. Liefs Monique

  • Reageer Anoniem 16.04.2019

    Knap dat je dit deelt ❤️
    Ben ook benieuwd naar je ervaring met borstvoeding.

    X

    Anoniem

  • Laat een reactie achter

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.