Legally-Baby: Mijn bevallingsverhaal

26.04.2019

mijn bevallingsverhaal

Er werd de afgelopen weken al een aantal keren naar gevraagd en hier is hij dan, mijn bevallingsverhaal. Vlak na mijn bevalling heb ik mijn bevallingsverhaal uitgetypt om te voorkomen dat ik iets zou vergeten van deze bijzondere dag en vandaag deel ik mijn bevallingsverhaal met jullie.

Pak een kop thee, ga lekker zitten en lees mee met mijn bevallingsverhaal.

Een ballon

Op woensdag 12 december begint eigenlijk al een klein beetje het bevallingsverhaal. Om 10:00 uur moet ik mij namelijk melden in het ziekenhuis voor de plaatsing van een ballonnetje. Vooraf leek mij dit heel vervelend maar achteraf is mij dit heel erg meegevallen. Natuurlijk voelt het een beetje gek, maar als je zwanger bent, ben je wel iets gewend.

De dag waar we zo lang op hebben gewacht!

Vandaag, 13 december, is de dag dat jij gaat komen. Nu begint het bevallingsverhaal echt. We moeten ons om 07:00 uur melden in het ziekenhuis. We hebben wel wat geslapen maar van de spanning niet echt goed. Het is best een gek idee dat we vandaag gewoon papa en mama gaan worden als het goed is! Met een lege Maxicosi en zonder weeën stappen we in mijn auto richting het ziekenhuis. Gek, want al die maanden leef je toch toe naar een moment dat je met spoed en met weeën richting het ziekenhuis gaat. Toch ben ik heel relax en ontspannen. M. en ik hebben series op de iPad gezet, tijdschriften gekocht en eten bij ons zodat we de tijd in het ziekenhuis goed door kunnen komen. Het kan namelijk wel even duren hebben we gelezen.

Als we ons melden in het ziekenhuis, word ik aangesloten aan het infuus met weeën opwekkers. De eerste anderhalf uur gaat het prima, maar rond 09:30 beginnen de weeën toch echt te komen. Ik heb geleerd om te staan tijdens de weeën omdat dit je ontsluiting zou bevorderen en dus ga ik braaf staan. Al snel merk ik dat de weeën ook richting mijn benen gaan en is staan niet meer heel fijn. Ik klim op het bed, ga op mijn knieën zitten en leun met mijn armen tegen het hoofdeinde van het bed. Zo vang ik ongeveer een uur lang de eerste weeën op. Fijn is het zeker niet, maar ik heb het gevoel dat ik alles onder controle heb en ik het aan kan.

Weeën, weeën en nog eens weeën

Helaas beland ik als snel in een weeënstorm en heb ik al snel geen seconde rust meer tussen de weeën. Hoewel ik perse zonder pijnstilling had willen bevallen, merk ik na een paar uur weeënstorm dat dit geen optie is. Omdat ze bang zijn dat ik uitgeput te raak en ik met een keizersnede moet bevallen, besluit ik, geheel tegen mijn principes in te kiezen voor een ruggenprik. Voor mij is bevallen op een natuurlijke manier immers een grotere pre dan geen pijnstilling. Het zetten van deze prik op de OK vind ik lastig. Je moet ontspannen en helemaal voorover hangen. Ik kan je vertellen, ontspannen en relax zijn tijdens een weeënstorm is knap lastig. Gelukkig is onze verpleegkundige mee en zij helpt mij en is ontzettend lief voor me. Ondertussen schaam ik mij dood dat ik steeds moet overgeven en zeg ik wel 100 keer per uur sorry tegen iedereen die langs komt.

Een ruggenprik en volledige ontsluiting

Na de ruggenprik voel ik aan 1 kant veel minder, de linkerkant is helaas nog erg gevoelig, maar het is wel veel beter uit te houden. Als ik weer op onze kamer ben, kan ik me weer concentreren op mijn ademhaling en keer ik weer terug in mijn bubbel. Vooraf had ik gedacht veel te gaan puffen, in de praktijk haalde ik gewoon heel diep adem. Met M. had ik besproken dat hij soms mee zou gaan puffen, maar het werd al snel duidelijk dat dit niet fijn was (hij pufte op een andere frequentie) en hoefde hij mij alleen te steunen door lieve dingen te zeggen. Hij deed het geweldig. Zoals altijd is hij super lief voor mij en zegt hij dat ik het geweldig doe.

Olivier doet het ook geweldig, zijn hartslag blijft heel mooi constant. Tegen 13:30 uur heb ik al bijna volledige ontsluiting. Om het allemaal rustig te laten verlopen ‘daar beneden’ mag ik zachtjes mee duwen als ik iets voel. Op dat moment wordt ook het infuus van de ruggenprik uit gezet. Tegen 15:15 uur mag ik dan echt gaan persen en word ik in de beugels gehesen. Echte persdrang heb ik nooit gehad, maar toen mij werd verteld dat ik mocht gaan persen deed ik dat gewoon. Met alles dat ik in mij had werkte ik. Ondertussen probeerde ik mij te focussen op de poster van IJmuiderslag die in de kamer hing, grappig want daar heeft M. nog foto’s van mij gemaakt met mijn dikke buik. Zie de foto’s hieronder.

Je bent er bijna!

Het persen gaat heel goed, ze zeggen dat ze kunnen zien dat ik een hele goede conditie heb en heel sterk en lenig ben. Is dat sporten toch nog ergens goed voor geweest! Elke keer mag ik drie keer persen en daarna heb ik even rust. Ik had gedacht dat dit deel heel zwaarste zou zijn, maar conditioneel gaat het super goed en ik vind de pijn ook onwijs meevallen. Als ze zeggen dat het hoofdje al zichtbaar is ben ik aangenaam verrast. Voor mijn gevoel moet ik nog uren persen tot jij komt, maar blijkbaar ben je er gewoon al bijna. Ik mag naar beneden kijken en zie al een deel van het achterhoofdje met prachtige donkere haartjes. Op dat moment ben ik al helemaal verliefd op en wil ik koste wat het kost hem zo snel mogelijk in mijn armen hebben. Olivier wil blijkbaar ook graag bij ons zijn want waar je normaal even moet wachten met persen als het hoofdje er uit is, laat hij blijken dat hij er echt uit wil.

Met 2 of 3 persen ben is hij er. Olivier begint gelijk te huilen en is prachtig, zo intens mooi. Dat is ook het eerste wat ik roep: ‘Wat is ie mooi, wat ben je mooi’. Nu ik dit typ heb ik weer de tranen in mijn ogen. Dat moment dat ik hem voor het eerst zie en dat ze jou op mijn buik leggen is echt het mooiste moment van mijn leven. Zo bijzonder en zo prachtig. M. en ik zijn zo blij dat hij er is. Hij heeft ook gelijk een prachtige kleur en prachtige donkere ogen.

Je bent er en wat ben je mooi!

Olivier ligt heerlijk op mijn buik en ik ben zo bezig met hem en hoe geweldig mooi hij is dat het persen voor de placenta bijna volledig langs mij heen is gegaan. Dit zelfde geldt trouwens voor de hechtingen, want ja het een en ander was gescheurd. M. knipt de navelstreng door en dan is hij echt helemaal op deze wereld. Na een kwartier ligt hij al te drinken aan mijn borst, dat gaat zo makkelijk en goed. Echt prachtig! Ik ben zo intens trots op hem en wat doet hij het geweldig!

Na lang twijfelen (iets met niet kunnen plassen ;)) mogen we toch naar huis. Wel met de belofte dat ik zou bellen als het thuis ook niet zou lukken om te plassen. Waar ik mij vooraf had ingesteld op een nachtje in het ziekenhuis, ben ik nu heel blij dat we gelijk naar huis toe mogen. M. duwt mij in de rolstoel terwijl Olivier in een berenpakje (dat nog veeeeeeeeel te groot is) in de Maxicosi. In de hal van het ziekenhuis moeten we even wachten tot dat M. de auto heeft gehaald. Terwijl ik daar zit ben ik zo intens gelukkig en trots. Van dit moment heb ik meer dan een jaar gedroomd. Om 20:30 zijn we thuis en zijn we echt een gezinnetje in ons huisje.

Al met al kan ik van geluk spreken dat ik zo een vlotte en voorspoedige bevalling heb gehad. Ik kijk terug op een geweldige ervaring en ben ontzettend trots op hoe het is gegaan. Vooraf had ik gedacht alles bij elkaar te gillen en schreeuwen. Ook verwachtte ik het moeilijk te vinden om rustig te blijven ademen. Niets van dat alles kwam uit, ik bleef juist ontzettend kalm en rustig. Hoewel ik hoop bij een eventuele volgende keer zonder inleiding te mogen bevallen, zou ik tekenen voor een bevalling als deze. Dus hopelijk mag ik ooit nog eens zo een fijn bevallingsverhaal met jullie delen. 

Dank je wel voor het lezen van mijn bevallingsverhaal.

Tags: , , , ,
Categorie: Baby
Vorige post

1 reactie

  • Reageer Irma 26.04.2019

    Oké eerlijk, ik had stiekem ook tranen in mijn ogen haha. Wat ontzettend bijzonder en zó mooi hoe je over Olivier schrijft!

  • Laat een reactie achter

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.