Een tweede miskraam

22.03.2021

Een tweede miskraam

22 maart 2021 was mijn uitgerekende datum en zou ik jou in mijn armen houden. Het liep anders, ik kreeg van de zomer, wederom, een misraam. 1 op de 10 zwangerschappen eindigt in een miskraam. Concreet betekent dit dat bijna 1 op de 4 vrouwen ooit in haar leven een miskraam mee maakt. Het krijgen van een miskraam is dus niet iets unieks, maar wel iets wat veel impact maakt. Ooit schreef ik al eens over onze eerste miskraam, maar helaas kan ik daar nu ook een blog over een tweede miskraam aan toevoegen.

De test

Op de eerste dag van onze vakantie in Italië kon ik testen. Nou ja, dat wil zeggen, eigenlijk had ik al een dag eerder kunnen testen, maar mijn gevoel zei mij al een beetje dat deze test misschien wel eens positief zou kunnen zijn. Het verhaal: ‘We kwamen er achter dat we zwanger waren in Italië’ vond ik leuker klinken dan ‘We kwamen er achter dat we zwanger waren in Oostenrijk’ en dus wachtte we een dag langer.

Zoals de meeste vrouwen misschien wel herkennen was ik al veel te vroeg wakker en was ik de minuten aan het aftellen tot manlief en Olivier wakker zouden worden en we als gezin de test konden doen. En daar zaten we dan, op het bed van ons vakantiehuisje met een test. Binnen enkele secondes verscheen er een plusje op de test, geen lichtte maar echt een goede duidelijke plus. Ik was zwanger! Ik kon het bijna niet geloven en we waren uiteraard extreem blij. Er werd een familie selfie genomen met de test en de rest van de dag leefde ik met mijn hoofd in de wolken.

Mijn moeder gevoel

Of het nu al dezelfde dag was of de volgende dag weet ik niet meer. Maar vrijwel direct zei mijn gevoel mij dat het niet goed zat. Ik deelde dit met mijn man, een vriendin die wist van ons mooie nieuws en de verloskundige. Eerlijk gezegd dacht ik eerst nog dat het kwam door de eerste miskraam die wij hebben gehad, voor de komst van Olivier. Deze was dusdanig traumatisch dat ik de gehele zwangerschap van Olivier in angst heb beleefd. Maar toch, ergens in mijn hoofd klopte het niet. Ik weet ook nog dat ik verlekkerd keek naar de pizza met rauwe ham van mijn man en zei: ‘Het zou toch lullig zijn als ik hier al dit lekkere eten laat staan en het uiteindelijk een miskraam wordt’.

Na een paar dagen had ik wat donkere afscheiding. Voor mij was dit gelijk een teken dat mijn gevoel klopte. Ik belde huilend mijn man op die in de speeltuin stond met Olivier, appte mijn vriendinnetje en belde de verloskundige. Iedereen stelde mij gerust. Dat hoeft niets te betekenen. Toch voelde het niet goed. Bijna de hele vakantie ging ik panisch vaak naar de wc om te broekloeren zoals ik dat maar ben gaan noemen. In de daarop volgende dagen had ik de zelfde klacht in kleine mate en het voelde niet goed.

Maar ja, dan ben je net zwanger, op vakantie en is er eigenlijk niets wat je kunt doen. Ik probeerde te vertrouwen op de geruststellende woorden van de verloskundige.

Dromen van een gezin van 4

Hoe sterk mijn gevoel ook was, ik was ook al dol verliefd op dit kindje. Mijn gevoel zei mij direct dat ik een meisje in mijn buik had en samen met mijn man droomde we weg bij het idee dat we straks een gezin van 4 zouden zijn. Volgend jaar zouden we gewoon met 2 kindjes in Italie op vakantie zijn en zo maakte we nog veel meer dromen.

De vakantie stond voor een groot deel in het teken van deze nieuwe zwangerschap. Ik was direct erg moe en ging iedere middag meeslapen met Olivier, iets wat normaal totaal niet iets voor mij is. Daarnaast was het gespreksonderwerp nummer 1 en droomde ik in Italiaanse winkels weg bij de leukste en mooiste babypakjes.

Eenmaal thuis ging het mis

We kwamen op vrijdag op zaterdag nacht thuis na een voorspoedige terugrit. De volgende dag kwamen mijn schoonouders Olivier ophalen zodat wij even bij konden slapen van de rit, de spullen op konden ruimen en de bekende vakantie wasjes konden draaien. Olivier was net 10 minuten de deur uit toen ik enorme pijn in mijn (onder)rug kreeg. In de daaropvolgende minuten kwam daar buikpijn bij en werd de intensiteit van de pijn heftiger.

Eenmaal op de wc werd mij al snel duidelijk wat er aan de hand was en huilend riep ik mijn man. Ik twijfelde geen seconde, dit was een miskraam. ‘Moet ik nu de verloskundige bellen, het is zaterdag en ik kan ze vast niet hiervoor storen toch?’ vroeg ik nog aan mijn man? Na een aantal fysiek heftige dagen was het klaar. Het was niet te vergelijken met de eerste miskraam, maar dat maakte het zeker niet minder intens en verdrietig. Want ook dit kindje was intens gewenst en geliefd en dat is het nog steeds. Ik zou er heel veel voor over hebben om haar, te mogen ontmoeten en ook ooit te leren kennen net zoals ik nu de kans heb om Olivier en zijn broertje straks te leren kennen.

Een herhaalde miskraam

Omdat dit niet onze eerste miskraam was en gezien het verloop van mijn eerste miskraam kregen wij van de verloskundige het advies om op consult te gaan bij de gynaecoloog. In principe is het niet zo dat je een verhoogde kans hebt op een volgende miskraam als je er al eens 1 hebt gehad. Heb je echter meerdere (3 of meer) miskramen achter elkaar gehad zonder een succesvol verlopen zwangerschap er tussen, dan is de kans wel vergroot.

Bij de gynaecoloog werd ons uitgelegd dat er onderzoeken mogelijk zijn om de oorzaak van een miskraam te onderzoeken. Afhankelijk van je persoonlijke situatie en omstandigheden stellen zij een pakket met onderzoeken voor die mogelijk tot een bevinding zou kunnen lijden. In ons geval zou dit concreet betekenen dat wij onze wens minimaal 6 maanden zouden moeten parkeren gedurende de looptijd van deze onderzoeken. De kans dat hier vervolgens iets uit zou komen was minder dan 10%.

Gezien de lange tijd die een dergelijk onderzoek zou duren en de kleine kans op een concrete bevinding, besloten wij  niet de wens maar de onderzoeken voorlopig even te parkeren. Doordat wij Olivier al hebben wisten wij immers dat het zou kunnen, een succesvolle zwangerschap en dat gaf ons vertrouwen.

Weer zwanger

Een week na het gesprek met de gynaecoloog bleek ik weer al weer zwanger te zijn. Dat het zo snel zou gaan had ik nooit verwacht, maar echt niet. Gek genoeg voelde het gelijk anders, ik voelde vertrouwen in deze zwangerschap en in dit kindje in mijn buik. Uiteraard waren de eerste 12 weken wederom erg spannend. Dat zijn ze voor iedereen, maar als je 2 keer afscheid hebt moeten nemen van een kindje in deze termijn maakt dat het extra spannend. Kotsend en hyperventilerend ben ik naar de echo’s geweest die gelukkig allemaal goed waren. Na de positieve NIPT uitslag durfde ik ook daadwerkelijk te gaan vertrouwen op mijn gevoel dat dit goed zat en zit. Niet dat ik mijn angst gelijk los kon laten, maar zeker na de 20ste week merkte ik dat de angst grotendeels weg was. Wat daarbij ook wel hielp is mijn HG zwangerschap, welke mij er continue aan herinnert dat ik toch echt wel zwanger ben. Wat mij daarnaast deze huidige zwangerschap helpt is een haptonoom. Mocht je, je dus herkennen in het verhaal van de angst dan kan ik dat van harte aanbevelen. Het heeft mij geholpen meer vertrouwen te hebben in mezelf en ons kindje.

Tijdens mijn zwangerschap van Olivier heb ik die angst overigens nooit los kunnen laten. Tot het einde aan toe was ik dood en doodsbang hem te verliezen. Ik durfde me bijna niet te verheugen op zijn komst omdat ik zo bang was hem te verliezen. Ik sliep tijdens mijn zwangerschap bijna niet en was continue bezig met deze angst. Zelfs na de bevalling heeft het lang geduurd voordat ik de angst los kon laten. 

Miskramen en de omgeving

Over deze tweede miskraam ben ik wat opener geweest dan over mijn eerste. Dat komt met name omdat wij het bij de eerste lastig vonden dat mensen zouden weten dat we bezig waren. Als je eenmaal een kindje hebt, ligt het meer voor de hand dat je wellicht aan gezinsuitbreiding denkt en voelde het voor mij minder erg als mensen het zouden weten.

Over het algemeen hebben we voornamelijk intens veel liefde ontvangen van de mensen om ons heen. Hoe ver je ook zwanger bent, of het nu je eerste of misschien wel 6de zwangerschap is, het maakt niet uit, die steun en liefde van je omgeving heb je nodig en verdien je ook. Ik zal ooit nog eens een artikel schrijven over wat je nou wel en niet zou moeten zeggen en doen als iemand net een miskraam heeft gehad, want helaas snapt nog niet iedereen wat dit voor een impact kan hebben, het krijgen van een miskraam.

Juist vanwege bovenstaande en ook deels om mijn verdriet een plekje te geven ben ik eind augustus het Instagram account ‘Miskraam Mama‘ begonnen. Op dit account deel ik tips, teksten en steun aan vrouwen die het zelfde doormaken. Maar ook geef ik tips over hoe je als omgeving iemand die net een miskraam heeft gehad het beste kunt (onder)steunen. Want helaas weet ik als geen ander dat niet iedereen van nature de gave heeft om empatisch en begripvol te reageren op een dergelijk bericht.

Het taboe wegnemen

Er zijn mensen die vinden dat ik het relatief vaak heb over mijn miskramen. Veelal mensen die dit zelf nog nooit mee hebben gemaakt. Maar ik vind het belangrijk het hier over te hebben, om dit taboe te doorbreken, maar ook omdat het mij helpt bij het verwerken van het verdriet. Veel vrouwen verliezen het vertrouwen in zichzelf en in hun lichaam als ze een miskraam doormaken. Had ik maar, of wat nu als ik…. Zijn gedachtes die veel vrouwen niet vreemd zijn. Maar je kunt er niets aan doen, je kunt een miskraam niet voorkomen, het is niet jouw schuld. Ook niet als je meerdere miskramen hebt gehad. Ook al weten de meeste vrouwen dit verstandelijk gezien wel, toch kan het anders voelen. Dat herken ik, ook ik heb het hier lastig mee gehad, aan mezelf getwijfeld en aan mijn lichaam.

Mijn man zegt daarom altijd dat het beste medicijn tegen een miskraam voor mij een zwangerschap is en dat is waar. Ik kan een miskraam pas een beetje een plekje geven zodra ik weer zwanger ben en nu heb ik het geluk dit weer te mogen zijn.

WAAROM IK DIT VERHAAL DEEL

Ik deel dit verhaal? Omdat ik weet dat ik, net als heel veel andere vrouwen, dit verdriet mee moet maken. Iedereen gaat hier op een andere manier mee om en ervaart het anders. Ik hoop echter dat als je dit hebt meegemaakt je ook hoop kunt putten uit het feit dat het erna ook weer goed kan gaan en dat het heel normaal is om bezorgd en niet meer zo onbevangen te zijn. En sowieso een hele dikke virtuele knuffel voor jou!

Anderzijds hoop ik dat als je iemand kent in je omgeving die dit mee maakt je ook wat meer begrip voor deze persoon op kunt brengen. Deze persoon de ruimte geeft om haar verdriet te verwerken op de manier die passend is voor die persoon.

Tags: , , , ,
Categorie: Baby
Vorige post Volgende post

1 reactie

  • Reageer Vandaalenzo 19.05.2021

    Wat mooi en sterk dat je dit durft te delen! Mensen die vinden dat je er veel over praat, hebben (gelukkig voor hen) geen ingrijpend verlies of ernstige ziekte meegemaakt.

    Het zal wel loslopen joh, die persoon wordt wel weer beter, dat is toch al jaren geleden?
    Lastig als een bepaalde angst of een bepaald gemis niet wordt begrepen.

    Sterkte en warmte toegewenst.

  • Laat een reactie achter

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.